Γιάννης Βασ. Πέππας, Ές έρωτα φέρειν... (2004)

 

Κατεβάστε την συλλογή ερωτικής ποίησης πατώντας εδώ

Γιάννης Βασ. Πέππας, Στη ρωγμή της σιγαλιάς (2004)

 

Μπορείτε να κατεβάσετε την ποιητική συλλογή πατώντας εδώ

Η πρώτη σύγχρονη Ελληνίδα λογοτέχνις

 

Διαβάστε το αφιέρωμα στην Αγγελική Πάλλη-Βαρθολομαίου πατώντας εδώ

Γιάννης Βασ. Πέππας, Παύλος Σιδηρόπουλος (2003)

Ένα απ΄ τα πρώτα βιβλία μου,γραμμένο με πολύ συναί-σθημα κι έντονο το προσωπικό βίωμα. 

Κάντε λήψη πατώντας εδώ

Γιάννης Βασ. Πέππας

Ελένη Παπαδάκη

 

Παπαδάκη, Ελένη^. από τις σημα­ντικότερες ηθοποιούς του ελληνικού Θεάτρου (ΑΘήνα, 1908-1944). Εκτός από το εξαιρετικό υποκριτικό της τα­λέντο και την δεξιοτεχνία στην χρήση των εκφραστικών της μέσων, διακρι­νόταν για την μουσική της καλλιέρ­γεια (είχε σπουδάσει μουσική, πιάνο και τραγούδι), την κλασική της παι­δεία (γνώριζε θαυμάσια την αρχαία ελληνική γλώσσα) και την βαθύτατη πνευματικότητά της. O Στρατής Μυ­ριβήλης, αναφερόμενος στην ερμη­νεία της, έγραφε: «Ένας τυφλός, ακούγοντας την Ελένη Παπαδάκη,θα βλέπει ασφαλώς τα χρώματα και τα σχήματα».

Σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο και πρωτοεμφανίστηκε στο Θέατρο Τέ­χνης του Σπύρου Μελά όπου διέπρεψε στον ρόλο τής Ερσίλια στο Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα, του Πιραντέλο και της Ηρωδιάδας στο έργο Σαλώμη του Όσκαρ Γουάιλντ. Κατό­πιν συνεργάστηκε με διάφορους θιά­σους (μεταξύ των οποίων του θιάσου «των Νέων», της Κυβέλης, της Κοτο­πούλη, του Βεάκη κ.ά.) με τους οποί­ους ερμήνευσε μια μεγάλη ποικιλία ρόλων κάθε θεατρικού είδους, από το ψυχολογικό δράμα ως την επιθεώρη­ση. Προσελήφθη στον θίασο του Εθνικού Θεάτρου με την ίδρυσή του και ερμήνευσε μεγάλους ρόλους του κλασικού δραματολογίου, του νεώτε­ρου ελληνικού και ξένου θεάτρου. Σημαντική στάθηκε η συμβολή της στην αναβίωση του αρχαίου δράμα­τος. Υποδύθηκε την Κλυταιμνήστρα (με την Κατίνα Παξινού στον επώνυμο ρόλο) στην ιστορική παράσταση της Ηλέκτρας του Σοφοκλέους, σε σκη­νοθεσία Δ. Ροντήρη, στο Ηρώδειο το 1936 και στην Επίδαυρο το 1938. Κατά την διάρκεια της Κατοχής πρωταγω­νίστησε στις παραστάσεις της Ιφιγε­νείας εν Ταύροις (σκηνοθεσία T. Μουζενίδη, 1941) και της Εκάβης (σκηνοθεσία Σ. Καραντινού, 1943­-1944) που ανέβηκαν στην αίθουσα του Εθνικού Θεάτρου. Η ερμηνεία της ως Εκάβης συγκλόνισε το κοινό με την ένταση του πάθους. Η Έλσα Βεργή έλεγε αργότερα ότι «Η Εκάβη της Παπαδάκη ήταν το σύμβολο μιας ολόκληρης φυλής στο πρόσωπο μιας μάνας», ενώ για την παράσταση αυτή ο Άγγελος Σικελιανός έγραψε ένα σημαντικό άρθρο στο Ελεύθερο Βήμα (30 Δεκεμβρίου 1943).

Η Παπαδάκη δολοφονήθηκε τον Δεκέμβριο του 1944 από μέλη του ΕΛΑΣ, τα οποία λίγο αργότερα κατα­δικάστηκαν και εκτελέστηκαν με από­φαση έκτακτου στρατοδικείου του ΕΛΑΣ. 

ΠΑΠΥΡΟΣ

Για την Ελένη Παπαδάκη δες και εδώ

Γιάννης Βασ. Πέππας, Κανείς (διήγημα) pdf

Κάντε λήψη του διηγήματος πατώντας εδώ

Γιάννης Βασ. Πέππας, Η συμπαγής ενότητα του Ελληνικού κόσμου pdf

Με αφορμή τους όμορφους θρύλους για τους καλικάντζα-ρους επιχειρείται μία σύνδεσή τους με δαιμόνια της αρχαι-οελληνικής πραγματικότητας αποδεικνύοντας έτσι την αδι-ατάρακτη και δυναμική συνοχή και συνέχεια του ακμαίου ελληνικού πολιτισμού (με κάποιες πρεπούμενες συσχετίσεις προς το κοινό ανθρώπινο παγανιστικό παρελθόν μας).

Κάντε λήψη του βιβλίου:

Γιάννης Βασ. Πέππας, Η συμπαγής ενότητα του Ελληνικού κόσμου

Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά pdf

Κατεβάστε το βιβλίο πατώντας εδώ

Έλενα Κασσωτάκη, Ο μαγικός κόσμος του Καραγκιόζη (2009) pdf

Πρόκειται για μία θαυμάσια έκδοση του Δήμου Αχαρνών που φω-τίζει απόλυτα τις ιστορικές ρίζες του Καραγκιόζη,την οργανική ένταξή του στην Ελληνική κουλτούρα και την δυναμική πορεία του ως τις σύγχρονες μέρες,τις τόσο αντίξοες για τη λαϊκή τέχνη και τις δημόσιες παραστάσεις της.Πράγματι,εξαιρετικό πόνημα! 

Κάντε λήψη της εργασίας πατώντας τον ακόλουθο τίτλο: 

Έλενα Κασσωτάκη, Ο μαγικός κόσμος του Καραγκιόζη

Κατεβάστε,ακόμα: 

Οι κυριότερες φιγούρες του Ελληνικού Θεάτρου Σκιών

Σε ποια χώρα ανήκει ο Καραγκιόζης;

Tου ΓΙΑΝΝΗ ΒΟΥΛΤΣΙΔΗ

Θρακιώτης Σκηνοθέτης - Καραγκιοζοπαίχτης

Σε ποια χώρα ανήκει ο Καραγκιόζης: Αυτό είναι το σωστό ερώτημα, ή σε ποιον

ευρύτερο χώρο ανήκει ο Καραγκιόζης και σε ποιόν ακόμα ευρύτερο χώρο ανήκει, το θέατρο σκιών γενικότερα:

Η χρήση της σκιάς απ’ ό,τι φαίνεται χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά σε θρησκευτικές

τελετές. Μέσω θρησκευτικών ηρώων που παρίσταναν οι ιερείς, μυούσαν το «κοινό» τους,στα μυστήρια των θείων ενώσεων. π.χ. Διόνυσος-Περσεφόνη στα Καβείρια της Σαμοθράκης.

Από τη θρησκευτική χρήση περάσαμε στη θεατρική κι αυτό έγινε σε πολλές περιοχές του κόσμου (Κίνα, Ινδία κλπ). Ο «Καραγκιόζης» ως «Καραγκιόζης», κεντρικός ήρωας ενός συγκεκριμένου θεάτρου Σκιών, φαίνεται να παρουσιάσθηκε στην Αίγυπτο, με

πρωτομάστορα Καραγκιοζοπαίχτη έναν Πέρση ποιητή, τον Σεΐχη Κιουστερί.

Ακόμα και σήμερα οι Τούρκοι Καραγκιοζοπαίχτες, κάνουν επίκληση στο πνεύμα του Κιουστερί, πρίν αρχίσει κάθε παράσταση, να παραστεί, να συνδράμει την έμπνευσή τους… Ακόμα και σήμερα.

Γιατί, όπως αναφέρουν οι πηγές,ο Σελήμ Α’ όταν κατέλαβε την Αίγυπτο

«κατέλαβε και τον Καραγκιόζη» και τον μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη.Κι από κει κάθε μιλέτ ανέπτυξε τον δικό του,με προεξάρχοντες σ’ αυτή τη δουλειά τους

Γύφτους, κάτι που επιμελημένα αποσιωπείται.

Όλοι βέβαια γνωρίζουν πως ο κεντρικός μας ήρωας είναι Γύπτος, από την Αίγυπτο!

Βέβαια το Υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας δεν θέλει να το γνωρίζει και τρέχει ναυποκατηγορία του αστείου, και αστεία είναι μόνο

η αφιλοσόφητη και επιπόλαια αποδοχή αυτής της άποψης από την Ουνέσκο και η επικύρωσή της με σφραγιδόλιθο, ως τούρκικο προϊόν! Να το χαίρεσθε.

Όσο Μακεδόνες είναι οι Σλάβοι, τόσο «αποκλειστικά» τούρκικο προϊόν είναι και

ο Καραγκιόζης. Κάποτε που βρέθηκα στην Τουρκία, όπου έπαιξα Καραγκιόζη και μετά μου ζήτησαν να τους πω τη γνώμη μου, άκουσαν τα εξής: Για να λυθεί το πρόβλημα, πού ανήκει ο Καραγκιόζης, προτείνω στη μέση να βάλουμε το «σώμα του Καραγκιόζη» - έτσι κι αλλιώς οι επιτροπές των υπουργείων εχθρεύονται το πνεύμα του- στη μέση λοιπόν να βάλουμε το σώμα του, από τη μια άκρη ένα αιγυπτιακό σκυλί,από την άλλη ένα τούρκικο κι από την άλλη ένα ελληνικό, να δώσουμε το σφύριγμα κι όποιο

σκυλί δαγκώσει πρώτο το μεγαλύτερο κομμάτι, σ’ αυτό ανήκει ο Καραγκιόζης.

Η αίθουσα γέλασε και η διαφορά μας λύθηκε.

Εκεί φθάσαμε δηλαδή. Ενώ το πνεύμα του Καραγκιόζη, με την Αισώπεια κι αλα Ναστραδίν Χότζα και Χαλιμά διάθεση, ενώνει τα νερά της Μεσογείου, εμείς θέλουμε να τα εμφιαλώσουμε,ο καθένας ξεχωριστά, προς ιδίαν χρήση. Έλεος!...

Γιάννης Βασ. Πέππας, Ματίνα (διήγημα)

ματίνα

Χτύπησα το κουδούνι κι άκουσα τα βαριά,τρεχάτα βήματά της να ΄ρχονται προς την πόρτα.

-Έλα, είπε και προχώρησε προς το δωμάτιό της.Φόραγε φόρμα και τα συνηθισμένα κόκκινα πασουμάκια της.Τη ρώτησα πώς τα πάει,καλά μου είπε,πιάσαμε την κουβέντα καθισμένοι στην άκρη του κρεβατιού.Εκεί,με το πες-πες,της σήκωσα το πανωφόρμι και χάιδεψα την κοιλιά της.Φιληθήκαμε και γείραμε στο κρεβάτι.Απλώθηκα στις γνώριμες περιοχές του προσώπου της.Ένα μηχανικό ερωτικό μοτίβο ξεδιπλωνόταν ξανά.Απότομα,όπως συνήθιζε,σταμάτησε και με κοίταξε ολόισια και χλιαρά.

Διαβάστε την συνέχεια πατώντας εδώ

Δίσκοι με Κάλαντα,Χριστουγεννιάτικα και Πρωτοχρονιάτικα τραγούδια

Πατήστε τους ακόλουθους τίτλους/συνδέσμους για να ακούσετε (και να κατεβάσετε,αν θέλετε) τους σχετικούς δίσκους

Τραγούδια Χριστουγέννων & Πρωτοχρονιάς

Παραδοσιακά Κάλαντα Δωδεκαημέρου

Τα ωραιότερα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια

5 τραγούδια για τα Χριστούγεννα

Kάλαντα και Τραγούδια των Χριστουγέννων.Με παιδική Χορωδία

Το έλατο - Χριστουγεννιάτικο παραμύθι
Παραδοσιακά Κάλαντα στα αρβανίτικα

Δείτε ακόμα:

Διονυσιακά Θεοφάνεια σε χωριά της Δράμας,γιορτές καλοχρονιάς & γονιμότητας

Διαβάστε:

Κάλαντα: η ετυμολογία της λέξης

H μαγειρική των Φώτων

Ο Αι Βασίλης,το έλατο κι οι κάλτσες στο τζάκι

Τα ήθη και τα έθιμα των Θεοφανείων

Το όμορφο παραμύθι των Καλικάντζαρων!

Λαϊκές ιστορίες για τους καλικάντζαρους από τους παλιούς αρβανιτόφωνους των Μεσογείων

Μεσογίτικα έθιμα των Χριστουγέννων

Και δύο βιβλία (κάντε λήψη):

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης,Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης,Πρωτοχρονιάτικα Διηγήματα

Φετινή Ελληνική ταινία για το 1821 δεν βρίσκει αίθουσες προβολής...

"Έξοδος 1826" τα παιδιά της Σαμαρίνας ζωντανεύουν στην μεγάλη οθόνη (κριτική για την ταινία)

   Ιωάννης Φιλίστωρ  19 Φεβρουαρίου 2017

του Ι. Φ. αποκλειστικά στο istorikathemata.com

Όπως γνωρίζουμε όλοι, από την μεταπολίτευση του 1974 και ένθεν, έχει επιβληθεί μια κινηματογραφική καλλιτεχνική "ομερτά" σε σχέση με θέματα της νεότερης και σύγχρονης ημών Ιστορίας που αφορούν το 1821, τους Βαλκανικούς πολέμους και το 1940.

Μόλις ενημερώθηκα από το ιστολόγιο μας για την νέα ταινία του κ. Τσικάρα για το 1821 αμέσως αποφάσισα να την δω χωρίς δισταγμό. Η επιλογή του θέματος, η συγκυρία, η επιμελημένη ιστοσελίδα των δημιουργών που αφορά την ταινία, με παρακίνησαν προς αυτό. Το βασικό εμπόδιο ήταν να βρω κινηματογραφική αίθουσα που να παίζει το έργο. Ψάχνοντας το "Αθηνόραμα" ανακάλυψα ότι δεν υπήρχε μεγάλος κινηματογράφος που να παίζει την ταινία, παρά μόνο ο "Αμαρυλλίς" κοντά στην Πλατεία Βικτωρίας τον οποίο δεν είχα ποτέ επισκεφθεί. Τηλεφώνησα στις κεντρικές διευθύνσεις των μεγάλων κινηματογράφων, όπου δήλωσαν άγνοια για την ύπαρξη της ταινίας. Μετά ενημερώθηκα ότι ο δημιουργός της ταινίας είχε στείλει πολλά μηνύματα στους μεγάλους κινηματογράφους και δεν έτυχε καν απορριπτικής απάντησης. Γενικά φαίνεται να αντιμετωπίζει πρόβλημα σε όλη την Ελλάδα να βρει αίθουσα να προβάλλει την ταινία, καθώς δεν υπάρχει ενδιαφέρον!

Το κυρίως θέμα της ταινίας αφορά ουσιαστικά την 10ήμερη οδοιπορία μέσα από τα βουνά από την Σαμαρίνα στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι μερικών δεκάδων οπλοφόρων υπό την ηγεσία του οπλαρχηγού Μίχου Φλώρου. Η ταινία εξετάζει την ψυχολογική κατάσταση των μαχητών πριν την μάχη, τις αμφιβολίες τους μπροστά στο αδύνατο του εγχειρήματος, τον φόβο για τον θάνατο, αλλά και την θέληση τους να πράξουν το καθήκον τους απέναντι στην πατρίδα και τους αρχηγούς τους. Σε γενικές γραμμές η ταινία ήταν αξιοπρεπής, ιστορικά ακριβής από τα λίγα που ξέρω, ενώ χειρίστηκε το θέμα της με ευαισθησία χωρίς περιττές πατριωτικές εξάρσεις και το φολκλόρ των ταινιών του 1970. Αναμφίβολα η ταινία παρουσίασε και μεγάλες αδυναμίες. σε κάποια σημεία η πλοκή ήταν αρκετά αργή έως κουραστική, υπήρχαν κάποια μικρά λάθη όπως ότι το τουρκικό ιππικό απεικονίζεται στην ταινία να χρησιμοποιεί μεταγενέστερη σημαία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την εξιστορούμενη εποχή. Επίσης ο Ιμπραΐμ παρουσιάζεται ως ένα σιωπηλό γερασμένο υπέρβαρο ρετάλι που κάπνιζε νωχελικά τον λουλά του, καθισμένος σαν βαλσαμωμένο πουλί σε ένα μοναχικό δωμάτιο, χωρίς ακολουθία και συμβούλους. Ακριβέστερο είναι ότι ήταν κάτω από σαράντα, ενεργητικός, παθιασμένος, περιτριγυρισμένος από στρατιωτικούς συμβούλους της Δύσης. Η επιλογή της κοπέλας ως χανουμάκι ήταν ατυχής καθώς ήταν μεγαλύτερης ηλικίας από ότι συνηθιζόταν τότε, ενώ ο θεατής περίμενε βασανιστικά να περάσουν πολλά καρέ ώσπου το χανουμάκι επιτέλους να κουνηθεί, να βγει από το δωμάτιο με ένα παιχνιδιάρικο βλέμμα (προς τι αυτό;) προς τον αυστριακό διπλωμάτη. Γενικά η ταινία "φώναζε" από μακρυά για την έλλειψη μπάτζετ. Μπορεί τα κοστούμια και τα όπλα να ήταν ρεαλιστικά, τα άλογα απλώς υπέροχα, αλλά η ταινία χώλαινε στην αναπαράσταση της κεντρικής μάχης έξω από το Μεσολόγγι, στην εκπυρσοκρότηση των όπλων, στο πως τραυματίζονταν και έπεφταν οι νεκροί από τα πυρά και σε πολλά άλλα όμοιου περιεχομένου. Πολλά τα εξωτερικά πλάνα με τους οπλοφόρους να βαδίζουν στην υπέροχη Ελληνική εξοχή, αλλά η μονομέρεια των πλάνων τελικώς κούραζε από κάποιο σημείο και μετά τον θεατή.

Από την άλλη όμως η ταινία είχε τις στιγμές της που αποζημίωναν και με το παραπάνω τον καλοπροαίρετο θεατή. Το βασικό ατού της ταινίας κατά την γνώμη του γράφοντος είναι το soundtrack. Απλά μεγαλειώδες, πολύ ταιριαστό, επικό στα σημεία που πρέπει, δίνει πνοή στην ταινία και φτιασιδώνει ακόμη και κάποιες αδυναμίες της. Φοβερό στιγμιότυπο, η κινηματογράφηση με drone της στιγμής που οι οπλοφόροι ανεβαίνουν μια πλαγιά, η άφιξη των πολεμιστών στην τοποθεσία της μάχης όπου στο βάθος προβάλλεται το Μεσολόγγι, η παρουσία δυο μαυροφορεμένων γυναικών (οι μοίρες;) στο φόντο της μάχης όταν το νήμα της ζωής κοβόταν για τους μαχητές, η επιστροφή όσων επέζησαν σε κακά χάλια στο χωριό τους υπό την υπόκρουση του θρυλικού δημοτικού "παιδιά της Σαμαρίνας", ο εκκλησιασμός των αγωνιστών πριν ξεκινήσουν από το χωριό τους κτλ. Η στιγμή που ξεχώρισα και έμεινε καρφωμένη στην μνήμη μου ήταν όταν ο υπαρχηγός του Φλώρου ξεψυχούσε, θυμόταν την πλέον ευτυχισμένη στιγμή της ζωής του όταν λευκοντυμένος παντρευόταν την γυναίκα του σε ένα φόντο όλο χαρά και φως. Συγκλονιστική στιγμή θυσίας ενός ανθρώπου για την πατρίδα του...  

Συμπερασματικά, αν αναλογιστεί κανείς τους διαθέσιμους πόρους που είχαν οι δημιουργοί, το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει με πραγματικό άθλο. Οι δημιουργοί σεβάστηκαν το θέμα τους και δημιούργησαν μια ταινία που αξίζει να δει κανείς, επίτευγμα όχι αμελητέο. Οι τρεις βασικοί πρωταγωνιστές εξαιρετικοί, με τον υπαρχηγό του Φλώρου να κλέβει την παράσταση από τον αρχηγό του. H Μαρία Ανδρίτσου, γνωστή στο ευρύτερο κοινό  από χιουμοριστικές τηλεοπτικές σειρές όπως το 50/50, υποδύεται την σύζυγο του Φλώρου με μια αξιοπρέπεια και μεγαλοσύνη, όπως ακριβώς ταιριάζει σε μια ορεσίβια αρχόντισσα της εποχής. Μας εξέπληξε θετικά. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί στον ρόλο των οπλοφόρων ήταν επαρκείς στις περιορισμένες ανάγκες των ρόλων τους.

Σας προτρέπω να δείτε την ταινία, όχι για λόγους υποστήριξης μιας ευγενούς προσπάθειας αλλά γιατί αξίζει. Τελειώνουμε με την ευχή το κρατικό κέντρο κινηματογράφου να βοηθήσει στο μέλλον τέτοιες προσπάθειες που σκοπό έχουν να αναδείξουν την Ελληνική Ιστορία, να την υπενθυμίσουν στην νέα γενιά και να την διαφημίσουν στο εξωτερικό.  

Από τον πατριωτικό ιστότοπο Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

http://www.istorikathemata.com/2017/02/1826.html#more

Δείτε ακόμα,σχετικά:

Ταινία για τον Μάρκο Μπότσαρη στο Hollywood!

Ελπίδα Μαντά: μια νέα ζωγράφος από το Καπανδρίτι

Την Ελπίδα Μαντά δεν έτυχε να την γνωρίζω.Βρεθήκαμε ως "φίλοι" στο fb.Εκεί,συμπτωματικά,είδα ανάρ-τησή της στις 21 Απριλίου 2016,όπου,ενθουσιασμένη,παρουσίαζε φωτογραφία του πρώτου ζωγραφικού έρ-γου της.Ειδικές γνώσεις στα εικαστικά δεν διαθέτω,ώστε να αξιολογήσω τις δημιουργίες της.Ως απλό "μάτι" όμως,μου αρέσουν αυτά που τα πινέλα της Ελπίδας αποτυπώνουν.

Η ίδια,στον λογαριασμό της στο fb (δείτε τον εδώ) δεν παραθέτει βιογραφικές της πληροφορίες.Μπορείτε,εκεί,να απολαύσετε και άλλα έργα της.Ως κοντοχωριανός της (Βαρναβιώτης) θεώρησα καλό να κάνω τούτη τη μικρή τιμητική αναφορά στην αναδυόμενη καλλιτέχνιδα!

Γιάννης Βασ. Πέππας