Georg Gottfried Gervinus,Ιστορία της Επαναστάσεως & Αναγεννήσεως της Ελλάδος [τόμοι 2] (1864-65)

 Georg Gottfried Gervinus 

Gervinus σε λιθογραφία του Joseph Anton Bauer

Ο Georg Gottfried Gervinus (20 Μαΐου 1805 – 18 Μαρτίου 1871) ήταν Γερμανός ιστορικός της λογοτεχνίας και της πολιτικής.

Βιογραφία 

Ο Gervinus γεννήθηκε στο Darmstadt . Σπούδασε στο γυμνάσιο της πόλης και σκόπευε να κάνει εμπορική καριέρα, αλλά το 1825 έγινε φοιτητής του πανεπιστημίου του Giessen . Το 1826 πήγε στη Χαϊδελβέργη , όπου παρακολούθησε τις διαλέξεις του ιστορικού Schlosser , ο οποίος έγινε πλέον ο οδηγός και το πρότυπό του. Το 1828 διορίστηκε δάσκαλος σε ιδιωτικό σχολείο στο Frankfort-on-Main και το 1830 Privatdozent στη Χαϊδελβέργη. Την περίοδο αυτή έγινε φίλος του νεαρού ιστορικού Καρλ φον Χέγκελ (του γιου του φιλοσόφου Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ ) και του νομικού Γκέοργκ Μπέσελερ .

Ένας τόμος της συλλογής του Historische Schriften του έδωσε το διορισμό του καθηγητή έκτακτου. ενώ ο πρώτος τόμος του Geschichte der poetischen Nationallitteratur der Deutschen (Ιστορία της ποιητικής εθνικής λογοτεχνίας των Γερμανών· 1835–1842, 5 τόμοι) στη συνέχεια με τίτλο Geschichte der deutschen Dichtung (Ιστορία της γερμανικής ποίησης· 5η έκδοση 4 – 5η έκδοση του Karl8, από τον Karl81 , από τον Karl8 διορισμός σε τακτικό καθηγητή ιστορίας και λογοτεχνίας στο Γκέτινγκεν . Αυτό το έργο είναι η πρώτη περιεκτική ιστορία της γερμανικής λογοτεχνίας που γράφτηκε τόσο με επιστημονική ευρυμάθεια όσο και με λογοτεχνική ικανότητα. Την επόμενη χρονιά έγραψε το Grundzüge der Historik , που είναι ίσως η πιο στοχαστική από τις φιλοσοφικο-ιστορικές παραγωγές του. ...

Κατεβάστε το δίτομο ιστορικό έργο πατώντας εδώ

Ποιοι πραγματικά είμαστε;

 

Ποιοι πραγματικά είμαστε;

 «Η γενετική μάς μιλάει για τα ταξίδια των ανθρώπινων γονιδίων»,λέει ο Μάρεκ Σβέλεμπιλ. Αλλά η ανταλλαγή γονιδίων δια­φέρει από τη γλωσσική ή πολιτισμική α­νταλλαγή. Επομένως,μπορούμε να πούμε πως έχουμε τρεις ταυτότητες: τη γενετι­κή,τη γλωσσική και την πολιτισμική».

Αναφορικά με την ανάπτυξη της γεωργίας και κτηνοτροφίας στην Ευρώπη,για παράδειγμα,η γενετική μάς λέει σήμερα ότι ο νεολιθικός άνθρωπος που έφτασε α­πό τη Μέση Ανατολή δεν εξαφάνισε τον «ιθαγενή» παλαιολιθικό άνθρωπο,αλλά δεν εξηγεί πώς η νέα τεχνολογία εξα-πλώ­θηκε στην Ευρώπη.Η άποψη του Ζβέλεμπιλ,ύστερα από μελέτη των αρχαιολογι­κών ευρη-μάτων,είναι ότι σε πολλές περιοχές της ανατολικής και βόρειας Ευρώπης υπήρχαν «σύνορα» ανάμεσα στους τροφοσυλλέκτες και τους γεωργούς,τα οποία εν­δέχεται να διατηρήθηκαν χιλιά-δες χρόνια.

Εμπορικές συναλλαγές

Έχει διαπιστωθεί πως οι δύο «κοινότητες» είχαν εμπορικές συναλλαγές.Στην α­νατολική Βαλ-κανική οι τροφοσυλλέκτες αντήλλασσαν λίπος φώκιας,πυρόλιθους και σχιστόλιθους με κερα-μικά και σιτηρά.Στις παράκτιες περιοχές πάλι,όπου τα ψάρια και τα οστρακοειδή αφθονού-σαν,οι τροφοσυλλέκτες δεν ένιωθαν την ανάγκη κη­πευτικών.Η εξάπλωση της γεωργίας επο­μένως ήταν μάλλον αποτέλεσμα της υιοθέτησής της από τον παλαιολιθικό άνθρω­πο παρά των μεταναστεύσεων των νεολι­θικών κοινοτήτων.«Το ταξίδι των γονι­ίων,επομένως,δεν συμβαδίζει με τα πο­λιτισμικά πρότυπα».

Ούτε με τα γλωσσικά πρότυπα,λένε σή­μερα οι μελετητές.Ο Σάικς παρατηρεί ότι οι Βάσκοι που μιλούν μια μη ινδοευρωπαϊ­κή γλώσσα,παρ΄ όλο που περικλείονται από ινδοευρωπαϊκές γλώσ-σες,δεν διαθέτουν τη γενετική σύνθεση που θα οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι βρίσκονται στην Ευ­ρώπη νωρίτερα από τους Ισπανούς ή Γάλλους γείτονές τους.Παρομοίως,οι Ούγγροι που μι-λούν μια φιννοουγρική γλώσσα,δεν διαφέρουν γενετικά από τους Σλάβους γείτονές τους.

Γλωσσολογικοί γρίφοι

Η πολιτισμική ανταλλαγή,λοιπόν,δια­δραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανθρώπι­νη ιστορία.Τριά-ντα χρόνια πριν,η κυ­ρίαρχη θεωρία ήταν πως ο πρόδρομος των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών ήρθε στην Ευ­ρώπη με τον πολεμιστή-καβαλάρη από τις στέπες του πόντου της σημερινής Ουκρανίας,που την επέβαλε με τη δύναμη των όπλων.Το 1987,όμως,ο Κόλιν Ρένφριαν,του Ινστιτούτου Αρχαιολογικών Μελετών Μακντόναλτ του Κέμπριτζ,υποστήριξε ό­τι οι νεολιθικοί γεωργοί έφεραν τη γλώσσα και την επέβαλαν με «όπλο» τη νέα τεχνολογία.Η γενετική,ό-μως,λέει σήμερα ότι ούτε οι πολεμιστές ούτε οι γεωργοί μπόρε­σαν να διατηρήσουν τη γλώσσα τους.Και οι ινδοευρωπαϊκές γλώσσες εξαπλώθηκαν επιτυχέστερα από τα γονίδια.

Αν λοιπόν η γενετική αντιμετωπίζει δυσκολίες στη χρονολόγηση των προγόνων μας,ο χρονικός καθορισμός των γλωσσο­λογικών αλλαγών,παρατηρεί ο Ρένφριαν,είναι σχεδόν προβληματικός. Μολονότι οι γλωσσολόγοι μπορούν να εντοπίσουν τις αλλαγές από τα υστερολατινικά στα πρωτοϊσπανικά,για παράδειγμα,δεν είναι σε θέση να υποστηρίξουν ότι τα ίδια πρότυπα ισχύ-ουν και για τις άλλες γλώσσες,κυρίως πριν από την ανακάλυψη της γραφής.

Οι γλωσσολόγοι λοιπόν,όπως και οι συ­νάδελφοί τους στις άλλες ανθρωπιστικές επιστήμες που ερευνούν την προϊστορική εξέλιξη του ανθρώπου,έχουν αρχίσει να «βγαίνουν» από το στενό πλαίσιο της επιστήμης τους και να σχετίζουν τις αλλαγές στη γλώσσα με «πραγματικές δια-δικασίες»,όπως τις πλημμύρες και τη δημο­γραφική εξέλιξη.Επομένως,οι ισχύουσες μέχρι σή-μερα θεωρίες ενδέχεται να αλλά­ξουν τις επόμενες δεκαετίες αν συνεχιστεί η γόνιμη σχέση ανάμεσα στην αρχαιολο­γία και τη μοριακή ανθρωπολογία.

Μικρές οι αλλαγές

Ουδείς σχεδόν αμφισβητεί πως η εξά­πλωση της έρευνας σε νέα πεδία θα οδη­γήσει σε μια περισσότερο πολύπλοκη και με ιδιαίτερα λεπτές διαφορές άποψη για το τι τελικά σημαίνει το ανθρώπινο είδος.Το βέβαιο είναι πως είμαστε περισσότερο ό­μοιοι μεταξύ μας απ' ότι υπο-στηρίζουν οι ρατσιστές ή οι εθνικιστές: οι γενετικές διαφοροποιήσεις ανάμεσα στα έξι δισεκα­τομμύρια ανθρώπους του πλανήτη είναι λιγότερες από αυτές σε μια αγέλη χιμπαντζή-δων.Αλλά τα γονίδιά μας έδωσαν τη δυνατότητα να εξελιχθούμε από τον τροφοσυλλέκτη που έψαχνε καρπούς,στον άνθρωπο που ψάχνει στο Διαδίκτυο.

  Προϊστορική κουζίνα: φρούτα,ψάρια και πολύ άπαχο κρέας

Η σύγχρονη γεωργία και κτηνοτροφία περνά δύσκολους καιρούς.Τρελές αγελάδες,α­φθώδης πυρετός,ορμόνες,γενετικώς τροποποιημένα τρόφιμα. Λες και υπάρχει μια συ­νωμοσία που ανατρέπει την εδώ και αιώνες πίστη πως τα αγροτικά προϊόντα «κάνουν κα­λό στην υγεία».Ή μήπως ο πρωτο-γενής το­μέας της σύγχρονης οικονομίας,που πρωτο­εμφανίστηκε πριν από 10.000 έως 12.000 χρόνια στη σημερινή Μέση Ανατολή,είναι καταστροφι-κός για την ανθρώπινη υγεία; Κάτι τέτοιο θα σήμαινε πλήρη απαξίωση της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.Η καλλιέρ­γεια της γης οδήγησε στην πρώτη μόνιμη εγκατάσταση του ανθρώπου και επομένως στην κοινωνική οργάνωση που ήταν άγνωστη στον κυνηγό/τροφοσυλλέκτη.Παράλληλα, όμως,λένε σήμερα οι υποστηρικτές της «πα­λαιολιθικής δίαιτας»,η γεωργία οδήγησε την ανθρωπότητα σε αντίθετες προς τη φύση της διαιτητικές συνήθειες για τις οποίες δεν ήταν προετοιμασμένη.Και σ' αυτές τις συνή-θειες αποδίδονται σήμερα ασθένειες όπως η καρδιοπάθεια,ο διαβήτης,η αρτηριοσκλήρωση,η οστεοπόρωση κ.λπ.Με άλλα λόγια,πρέπει να τρώμε όπως οι πρόγονοί μας: φρούτα,ψάρια και πολύ άπαχο κρέας.Ο μέσος Ευρωπαίος λαμβάνει το 70% των θερμίδων του από τροφές που δεν υπήρχαν κατά την ανθρώπινη εξέλιξη: γάλα και προϊόντα γάλακτος,λάδι, ζάχαρη,σιτηρά, δηλαδή τροφές φτωχές σε μέταλλα και βιταμίνες και πλού­σιες σε λίπη και ά-λατα.Ανεξαρτήτως από το πόσο είμαστε έτοιμοι να υιοθετήσουμε τις διατροφικές συνήθειες του ανθρώπου των σπηλαίων,η «παλαιολιθική δίαιτα» δεν αποτε­λεί λύση εύκολα αποδεκτή ή,πολύ περισσότερο,εφαρμόσιμη.Άλλωστε,δεν συναντάς εύκολα ένα μαμούθ πίσω από κάθε φανοστάτη σήμερα.Ούτε για τους μακρινούς προγόνους μας ήταν εύκολο,και αυτός είναι ίσως ο λόγος που στράφηκαν στη γεωργία.

Ζωγραφίζοντας το παρελθόν

Η ζωγραφική των σπηλαίων,όπως το άλογο από το σπήλαιο Λασκώ στη Γαλλία,χρονολογείται από τη Νεοπαλαιολιθική Εποχή.

Αρχέγονη τέχνη

Η χρονολόγηση με την τεχνική του άνθρακα-14 βοήθησε τους αρχαι-ολόγους να υπολογίσουν επακριβώς την ηλικία των προϊστορικών τε-χνουργημάτων,όπως των ανθρωπόμορφων ειδωλίων που εμφανίστηκαν μεταξύ του 30.000 και 10.000 π.Χ.

 ΚΟΣΜΟΣ ■   23     Η  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ       ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΜΑ:ΙΟΥ 2001

Φώτης Βράκας, Η Ήπειρος του χτες μέσα από ασπρόμαυρες φωτογραφίες

Το λεύκωμα (δεν φέρει χρόνο έκδοσης) θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως θαυμάσιο,αν στη σελίδα 106 ο συγγραφέας,στην εισαγωγή της ενότητας για τους Αρβανίτες,δεν επαναλάμβανε τις γνωστές ανοησίες που αμφισβητούν την ελλη-νικότητα των παλιότερα αρβανιτοφώνων Ελλήνων,απόδειξη ότι στερείται ιστορι-κής κατάρτισης.Γράφει λοιπόν: 

Αρβανίτες 

Ιστορικά,σε γραπτές πηγές,θα συναντήσουµε τους Αρβανίτες για πρώτη φορά στα βυζαντινά κείµενα του Μιχαήλ Ατταλειάτη στο ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ και στην Αλεξι-άδα της Άννας Κοµνηνής που αναφέρεται στα πολεµικά γεγονότα του Αυτοκρά-τορα Αλέξιου Κοµνηνού εναντίον των Νορµανδών στην περιοχή του Άρβανου στην βόρεια Ήπειρο.Κάποιοι τους θέλουν σαν Αλαβανούς κάποιοι σαν ∆ωριείς του νέου Ελληνισµού.Είναι αλήθεια ότι η αρβανίτικη γλώσσα που οµιλείτε στον ελλαδικό χώρο είναι µια διάλεκτος των Τόσκηδων αλλά µε πολλές αρχαίες ελλη-νικές λέξεις και µάλιστα Οµηρικές.Ήδη από τον 12ο αιώνα έχουµε στην Ήπειρο µετανάστες από αρβανίτικα φύλα.Πολέµησαν στο πλευρό των βυζαντινών αυτο-κρατόρων εναντίων των Σλάβων και Βενετών πράγµα για το οποίο ανταµείφθη-καν.Ακολουθεί µια νέα κάθοδος τον 13ο και 14ο αιώνα προς την νότιο Ελλάδα.Οι Αρβανίτες τόσο στην Ήπειρο όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα µιας και κράτησαν την ορθόδοξη πίστη ταυτίστηκαν µε τον Ελληνισµό.Το Σούλι είναι η πρώτη δί-γλωσση πολιτεία.Ο Μάρκος Μπότσαρης θα συντάξει το πρώτο δίγλωσσο (ελληνι-κοαρβανίτικο,ο ίδιος το ονόµασε ελληνοαλβανικό) λεξικό.Κοιτίδες των Αρβανιτών στην Ήπειρο είναι η περιοχές της Λάκκας και µικρής Λάκκας,της Λάµαρης και του Φαναρίου.Αρκετοί λαογράφοι και ποιητές έχουν κάνει κάποια σύγχηση στις έννοιες Αρβανίτης και Τουρκαλβανός (µουσουλµάνοι Αλβανοί κατά την περίοδο της Οθωµανικής Αυτοκρατορίας) και αναφέρουν τους Αρβανίτες σαν Τουρκαλβα-νούς.Για παράδειγµα στο ποίηµα της ∆έσπως Μπότσαρη,όπου λέγεται “....Αρβα-νιτιά σε πλάκωσε στου ∆ηµουλιά τον Πύργο” πράγµα που δεν στέκει,καθότι το µεγαλύτερο µέρος των Σουλιωτών ήταν προφανώς Αρβανίτες. Στον αγώνα του έθνους οι Αρβανίτες έδωσαν τον παρών.Νεώτεροι ιστορικοί παρουσιάζουν τους Υδραίους σαν τους θαλασσινούς Σουλιώτες.Κάποιος ιστορικός είπε,πώς δεν θα υπήρξε ελληνικό κράτος χωρίς τους  Αρβανίτες.Ενώ ο µεγάλος ιστορικός Παπα-ρηγόπουλος θα κάνει λόγο για το πάντρεµα της ελληνικής διανόησης µε την αρ-βανίτικη παλικαριά.

Τα ανεπίτρεπτα ορθογραφικά λάθη  του παρ΄ ολίγον συγγραφέα μας δείχνουν ότι δεν πρέπει να πάρουμε σοβαρά ούτε την εισαγωγή του ούτε τον ίδιο.Τα αρβα-νίτικα δεν είναι "μια διάλεκτος των Τόσκηδων",αλλά η Ηπειρώτικη εκδοχή/μορ-φή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και το λεξικό που εξέδωσε το 1809 στο Παρίσι ο    Francois Charles Hugues Laurent Pouqueville (1770-1838),με την συνεργα-σία των Μποτσαραίων είχε τον τίτλο "Λεξικόν της Ρωμαϊκής και Αρβανητη-κής Απλής".Ας σταματήσει επιτέλους η κακοποίηση κατά των Αρβανίτικης κα-ταγωγής Ελλήνων.

 

(παρ΄ όλ΄ αυτά) κάντε λήψη του βιβλίου πατώντας εδώ. 

Γιάννης Βασ. Πέππας 

Ελένη Παπαδάκη

 

Παπαδάκη, Ελένη^. από τις σημα­ντικότερες ηθοποιούς του ελληνικού Θεάτρου (ΑΘήνα, 1908-1944). Εκτός από το εξαιρετικό υποκριτικό της τα­λέντο και την δεξιοτεχνία στην χρήση των εκφραστικών της μέσων, διακρι­νόταν για την μουσική της καλλιέρ­γεια (είχε σπουδάσει μουσική, πιάνο και τραγούδι), την κλασική της παι­δεία (γνώριζε θαυμάσια την αρχαία ελληνική γλώσσα) και την βαθύτατη πνευματικότητά της. O Στρατής Μυ­ριβήλης, αναφερόμενος στην ερμη­νεία της, έγραφε: «Ένας τυφλός, ακούγοντας την Ελένη Παπαδάκη,θα βλέπει ασφαλώς τα χρώματα και τα σχήματα».

Σπούδασε στο Ελληνικό Ωδείο και πρωτοεμφανίστηκε στο Θέατρο Τέ­χνης του Σπύρου Μελά όπου διέπρεψε στον ρόλο τής Ερσίλια στο Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα, του Πιραντέλο και της Ηρωδιάδας στο έργο Σαλώμη του Όσκαρ Γουάιλντ. Κατό­πιν συνεργάστηκε με διάφορους θιά­σους (μεταξύ των οποίων του θιάσου «των Νέων», της Κυβέλης, της Κοτο­πούλη, του Βεάκη κ.ά.) με τους οποί­ους ερμήνευσε μια μεγάλη ποικιλία ρόλων κάθε θεατρικού είδους, από το ψυχολογικό δράμα ως την επιθεώρη­ση. Προσελήφθη στον θίασο του Εθνικού Θεάτρου με την ίδρυσή του και ερμήνευσε μεγάλους ρόλους του κλασικού δραματολογίου, του νεώτε­ρου ελληνικού και ξένου θεάτρου. Σημαντική στάθηκε η συμβολή της στην αναβίωση του αρχαίου δράμα­τος. Υποδύθηκε την Κλυταιμνήστρα (με την Κατίνα Παξινού στον επώνυμο ρόλο) στην ιστορική παράσταση της Ηλέκτρας του Σοφοκλέους, σε σκη­νοθεσία Δ. Ροντήρη, στο Ηρώδειο το 1936 και στην Επίδαυρο το 1938. Κατά την διάρκεια της Κατοχής πρωταγω­νίστησε στις παραστάσεις της Ιφιγε­νείας εν Ταύροις (σκηνοθεσία T. Μουζενίδη, 1941) και της Εκάβης (σκηνοθεσία Σ. Καραντινού, 1943­-1944) που ανέβηκαν στην αίθουσα του Εθνικού Θεάτρου. Η ερμηνεία της ως Εκάβης συγκλόνισε το κοινό με την ένταση του πάθους. Η Έλσα Βεργή έλεγε αργότερα ότι «Η Εκάβη της Παπαδάκη ήταν το σύμβολο μιας ολόκληρης φυλής στο πρόσωπο μιας μάνας», ενώ για την παράσταση αυτή ο Άγγελος Σικελιανός έγραψε ένα σημαντικό άρθρο στο Ελεύθερο Βήμα (30 Δεκεμβρίου 1943).

Η Παπαδάκη δολοφονήθηκε τον Δεκέμβριο του 1944 από μέλη του ΕΛΑΣ, τα οποία λίγο αργότερα κατα­δικάστηκαν και εκτελέστηκαν με από­φαση έκτακτου στρατοδικείου του ΕΛΑΣ. 

ΠΑΠΥΡΟΣ

Για την Ελένη Παπαδάκη δες και εδώ

Νίκος Γκατζογιάννης, Ελένη

Ο Νίκος Γκατζογιάννης γεννήθηκε το 1939 στον Λιά (πρώην "Λειάς"),χωριό του δήμου Φιλιατών Θεσπρωτίας και το 1949 διέφυγε στις ΗΠΑ με τις τρεις αδελφές του, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Η μητέρα του Ελένη Γκατζογιάννη εκτελέστηκε από δικαστήριο του ΔΣΕ αφού κατηγορήθηκε για την οργάνωση φυγάδευσης των τεσσάρων παιδιών της και συγγενών της,ενάντια στη τότε πολιτική του ΔΣΕ.
Σπούδασε με υποτροφία στη Σχολή Δημόσιας Επικοινωνίας του πανεπιστημίου της Βοστόνης. Το 1964 πήρε μεταπτυχιακό τίτλο από το πανεπιστήμιο Κολούμπια και ξεκίνησε τη δημοσιογραφια από το πρακτορείο Associated Press και τις εφημερίδες The Boston Herald Traveller, The Wall Street Journal και The New York Times.Έγραψε τρία βιβλία για το οργανωμένο έγκλημα και δύο μυθιστορήματα. Του απονεμήθηκαν τα βραβεία Hearst, Page One Award της Newspaper Guild και Sigma Delta Chi.  Το 1983 έγραψε βιβλίο για τα γεγονότα της εκτέλεσης της μητέρας του με τον τίτλο "Ελένη". Το βιβλίο έτυχε διεθνούς αναγνώρισης, όμως στην Ελλάδα συνάντησε σκληρές αντιδράσεις, ενώ ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου δεν έδωσε άδεια για τα γυρίσματα σε ταινία.
Η "Ελένη" μεταφράστηκε σε είκοσι έξι γλώσσες, προτάθηκε για καλύτερη βιογραφία από την Εθνική Ένωση Βιβλιοκριτικών και έλαβε το βραβείο Heinemann ως το καλύτερο βιβλίο του 1984, από τη Βασιλική Λογοτεχνική Εταιρεία της Μεγάλης Βρετανίας, το 1985 μεταφέρθηκε στον κινηματογραφο με πρωταγωνιστές τους Τζον Μάλκοβιτς και Κέιτ Νέλιγκαν. Στην πρεμιέρα στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 20 Μαρτίου 1984, κομμουνιστές και άλλοι αριστεροί συγκεντρώθηκαν έξω από τους κινηματογράφους και προσπάθησαν να εμποδίσουν την είσοδο των θεατών. Μερικοί προσπάθησαν να εμποδίσουν την προβολή μπλοκάροντας τις μηχανές προβολής και ακόμα σκίζοντας τις οθόνες.Η ταινία χαρακτηρίστηκε από αριστερές παρατάξεις ως «αντικομμουνιστική», «προπαγανδιστική» και «κράχτης της χρεοκοπημένης εθνικοφροσύνης». Ειδικότερα το ΚΚΕ εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση, με την οποία καλούσε τους ψηφοφόρους του να εναντιωθούν στην προβολή της «Ελένης». Η ανακοίνωση της ΚΝΕ, δημοσιευμένη στην εφημερίδα «Τα Νέα» Έξω από τους κινηματογράφους ομάδες νέων άρχισαν να μοιράζουν φέιγ βολάν και να φωνάζουν συνθήματα κατά της ταινίας, χαρακτηρίζοντάς τη φασιστική. Μάλιστα σημειώθηκαν και προπηλακισμοί αιθουσαρχών και θεατών, πράγμα που οδήγησε τελικά στη διακοπή της προβολής της στους κινηματογράφους της επαρχίας.
Είναι μέλος του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού ενώ το 1988 τιμήθηκε από τον πατριάρχη Βαρθολομαίο με τη διάκριση του Άρχοντα, Διδάσκαλου του Γένους.
Έχει υπάρξει πρόεδρος της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας

Πηγή: Βικιπαίδεια

 

Κάντε λήψη του βιβλίου πατώντας εδώ

 

Ένα δείγμα της αερικής αντίδρασης κατά του βιβλίου θα βρείτε εδώ

 

Δείτε την ταινία εδώ

Καρλ Κάουτσκυ, Η καταγωγή του Χριστιανισμού (1908) pdf

 

[...] Όποιος παραδέχεται τον ιστορικό υλισμό, μπορεί ν' αντικρίσει τα περασμένα δίχως καμμιά προκατάληψη και όταν ακόμα παίρ-νει πολύ ενεργό μέρος στους σημερινούς πρακτικούς αγώνες. Η πράξη όχι μόνο δεν τον εμποδίζει να δει σωστά τα φαινόμενα των περασμένων χρόνων,μα ακριβώς μπορεί να τον κάνει ικανό να βλέπει καλύτερα πολλά απ' αυτά.

Έτσι κι εγώ άρχισα να περιγράφω τις ρίζες του πρώτου χριστιανι-σμού με το σκοπό όχι να τον εξυμνήσω ή να τον καυτηριάσω,πα-ρά μόνο να τον καταλάβω. Ήξερα ότι οποιαδήποτε συμπεράσμα-τα κι αν έβγαζα, η υπόθεση που γι' αυτήν αγωνίζουμαι, δεν είχε να πάθει τίποτα. Όπως κι αν μου φαινόνταν οι προλετάριοι στην επο-χή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όποιοι κι αν ήταν οι αγώνες τους και τ' αποτελέσματά τους, ήταν εντελώς διαφορετικοί από το νεώτερο προλεταριάτο, που αγωνίζεται μέσα σε μια ολότελα διαφορετική κατάσταση και ενεργεί με όλως διόλου διαφορετικά μέσα.Όσο μεγάλες πράξεις και κατορθώματα,όσες αθλιότητες και ήττες κι αν σημειώσανε οι προ-λετάριοι εκείνοι, αυτές τίποτα δεν μπορούσαν να αποδείξουν για την ουσία και τις μελλο-ντικές τύχες του νεώτερου προλεταριάτου, ούτε υπέρ ούτε κατά. [...]

Αν θέλω να ξέρω καλά την κοινωνική τοποθέτηση, τα καθήκοντα και τη μελλοντική τύχη της τάξης όπου ανήκω ή έχω προσχωρήσει, πρέπει να γνωρίσω καλά το σημερινό κοινω-νικό οργανισμό, πρέπει να τον καταλάβω απ' όλες τις μεριές του, κι αυτό δεν μπορεί να γίνει αν δεν τον έχω παρακολουθήσει στην εξέλιξή του.

Κανένας σε μια τάξη δεν μπορεί να ΄ναι αγωνιστής της με βαθειά επίγνωση και με μεγά-λη προοπτική, αν δε νοιώσει την ιστορική πορεία της ιστορικής εξέλιξης. Χωρίς αυτό ε-ξαρτιέται από τις εντυπώσεις της στιγμής και εκείνες που του δίνει το άμεσο περιβάλλον [...]

Για ν' αποχτήσει το προλεταριάτο κοινωνική επίγνωση, συνείδηση της ίδιας του της θέ-σης και πολιτική ωριμότητα, είναι απαραίτητο να μελετήσει την ιστορική εξέλιξη με την ιστορικοϋλιστική αντίληψη. Έτσι η έρευνα για τις περασμένες εποχές δεν είναι καθόλου μια αρχαιολογική ερασιτεχνία,αλλά γίνεται ένα γερό όπλο στους σημερινούς αγώνες για να κατακτήσουμε πιο γρήγορα ένα καλύτερο μέλλον.

(Βερολίνο, Σεπτέμβρης 1908, Κ. Κάουτσκυ, από τον πρόλογο της έκδοσης)

Κάντε λήψη του βιβλίου πατώντας εδώ

Γιάννης Κορδάτος, Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής pdf

Γιάννης Κορδάτος, Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτι-κής

"... σκοπός μου δεν είναι να θίξω τις θρησκευτικές πεποιθήσεις κανε-νός. Μ' ενδιαφέρει μόνο η έρευνα και σαν ερευνητής φροντίζω να βρω την αλήθεια. Ο επιστήμονας που σέβεται τον εαυτό του, μόνο για την αλήθεια πρέπει να ενδιαφέρεται. Ας μην ξεχνούμε και το ευαγγελικό: "Και γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς". Το κεί-μενο λοιπόν της Π.Δ. σαν ιστορικό μνημείο λόγου, δηλαδή ανθρώπινο, πρέπει να ερευνάται μέσα στα πλαίσια της ιστορικής επιστήμης. Αν δεν πέτυχα στην κριτική μου έρευνα και τα συμπεράσματά μου απο-δειχτούν λαθεμένα, θα μείνει το κέρδος πως έδωκα αφορμή άλλοι αξιότεροί μου να με διορθώσουν και να με συμπληρώσουν. (...)

Αυτά είχε πει ο ίδιος ο συγγραφέας για το βιβλίο του που παρουσιάζουμε εδώ.Ένα βιβλίο-υπόδειγμα συγγραφικής μεθοδολογίας,στέρεας τεκμηρίωσης,πλούσιας βιβλιο-γραφικής εδραίωσης κι επιστημονικής δεοντολογίας.Αν και η ανάλυση του Γιάννη Κορδάτου δεν απομακρύνεται απ΄ την Μαρξιστική (όπως την λέμε) θεώρηση [μην ξεχνάμε ότι ο Γιάννης Κορδάτος υπήρξε γ.γ. του ΚΚΕ την περίοδο 1920-1924],αποδελ-τιώνει με πληρότητα τα ιστορούμενα της Παλαιάς Διαθήκης (δείτε/κατεβάστε όλη την Παλαιά Διαθήκη στην μετάφραση των Ο΄ από εδώ) από τον 13^ο π.Χ. αι. έως και την γέννηση του Χριστιανισμού.

Στην σελίδα 55 γίνεται λόγος για Γερμανοευρωπαίους.Στα μέσα του 19^ου αι. Γερμανοί γλωσσολόγοι,πάνω σε προηγούμενες ακατέργαστες παρατηρήσεις,κατασκευάζουν την απατηλή Γερμανοευρωπαϊκή γλωσσική θεωρία με σαφή την πολιτική εξυπηρέτηση της ιδεολογίας του Παγγερμανισμού.Λίγο μετά,για να σωθούν τα προσχήματα,την μετονο-μάζουν σε Ινδοευρωπαϊκή.Ο Κορδάτος μας διασώζει αυτόν τον αρχικό δόλιο τύπο (δεν ξέρω γιατί,όμως).

Με τους Εβραίους είναι δεόντως ουδέτερος.Αν και αναφέρεται στον πρωτογονισμό τους (όπως λ.χ. στις σελίδες 27 και 143-144),στο πορνικό (έτσι το χαρακτηρίζει) «Άσμα Ασμά-των» στη σελίδα 221,στις ανθρωποθυσίες των Εβραίων στη σελίδα 296,δεν καταφέρεται ποτέ εναντίον τους,για ποιο λόγο άλλωστε.

Αξίζει να σημειώσουμε,τέλος,τις αναφορές του στον Ιουδαϊκό ανθελληνισμό (σελίδα 218) και στον εξελληνισμό της Παλαιστίνης,από το 312 π.Χ. (σελίδα 242).

Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής του Γιάννη Κορδάτου είναι ένα εξαιρετι-κό βιβλίο! Κυκλοφόρησε το 1947.Αυτήν την πρώτη έκδοση μπορείτε να την δείτε/κατε-βάσετε από εδώ.Το 1975 άλλος εκδοτικός οίκος επανεκδίδει το βιβλίο (δείτε εδώ) με πιο στρωτή διάταξη ύλης και γλώσσα.Και οι δύο περιπτώσεις συναντιούνται  ως πολυ-μορφικά αρχεία (pdf) σε διαδικτυακούς τόπους,όπου και τις εντοπίσαμε.Οι παραπάνω παραπομπές μου σε σελίδες έχουν να κάνουν με την δεύτερη έκδοση.

γ. β. π.

Η γυναίκα στο Δημοτικό μας τραγούδι και το 1821 pdf

Πρόκειται για δύο εργασίες,γραμμένες από γυναίκες, που είναι μεν περιορισμένες σε έκταση,αλλά προ-σφέρουν μια αξιόλογη γενική θεώρηση των θεμάτων. Ας τις εκλάβουμε ως κατατοπιστικές εισαγωγές ενός απαιτητικού πλέγματος ζητημάτων που,μάλλον,δεν έχει ερευνηθεί όσο θα έπρεπε.
Οφείλω,όμως,να τονίσω ότι η συμπερίληψη απ΄ την κ. Βαδάση στις πηγές της εργασίας της του βιβλίου του J. Haudry "Ινδοευρωπαίοι" (2010) μειώνει και την ίδια και το έργο της.Δεν γνωρίζω το συγκεκριμέ-νο πόνημα,αλλά,ενώ έχει καταδειχτεί πλήρως πλέον η πλαστότητα και το αβάσιμο της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας,είναι άσκοπο και αντιεπιστημονικό εν τέλει να αναπαράγεται αυτή η ασόβαρη κατασκευή πολι-τικών αιτίων και επιδιώξεων.

Κάντε λήψη: 

Κωνσταντίνα Βαδάση, Δημοτικό τραγούδι και γυναίκα

Αθανασία Βρεττού, Η γυναίκα στην Ελληνική Επανάσταση του 1821

Γ. Β. Πέππας

Νικ. Ι. Μέρτζος,Εμείς οι Μακεδόνες pdf

Το βιβλίο αυτό πρωτοκυκλοφόρησε τον Ιούνιο 1986 και έκτοτε γνώρισε αρκετές επανεκδόσεις, διότι, συν τοις άλ-λοις, εν τω μεταξύ, η Ιστορία το κατέστησε εξαιρετικά επίκαιρο κατά την αμέσως επόμενη δεκαετία. Πρωταρχικός σκοπός του Μακεδόνος συγγραφέως του, ωστόσο, πριν τόσα χρόνια, ήταν να καταστήσει δυναμικό το βιβλίο ώστε η εν γένει ελληνική ηγεσία το 1986 να προ-λάβει την επερχόμενη τότε Νέα Ιστορία, όσον αφορά του-λάχιστον την ελληνική Μακεδονία, και να την αντιμετωπί-σει παραγωγικά - όχι σπασμωδικά. . . .

 

Κάντε λήψη του βιβλίου: 

Νικ. Ι. Μέρτζος,Εμείς οι Μακεδόνες

 

Charles Higham - Αμερικανο-ναζιστική συνωμοσία,1985 pdf

Ο Αγγλο-αμερικάνος (εβραϊκής καταγωγής) συγγραφέας του βιβλίου που ακο-λουθεί,με μια σχεδόν εξαντλητική ανίχνευση πηγών,παρουσιάζει την ευθεία σχέση οικονομικών και επιχειρηματικών κολοσσών της Δύσης με το Ναζιστικό καθεστώς πριν,αλλά και κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Αυτό που τους έστρεψε εναντίον του,τελικά και ολοκληρωτικά,κατά την προσω-πική μου εκτίμηση,ήταν οι ανεξέλεγκτες,επιθετικές και προς αυτούς πια,κινή-σεις του Χίτλερ.Το πράγμα είχε ξεφύγει...
Το βιβλίο απαιτεί προσήλωση ανάγνωσης.Θα έλεγα πως καλό είναι να ειδωθεί διασταλτικά.Λένε ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται...

Κάντε λήψη: 

Charles Higham - Αμερικανο-ναζιστική συνωμοσία,1985

Γ.Β. Πέππας

Γεώρ. Κούζας, Όψεις της καθημερινής ζωής στη Ραφήνα του μεσοπολέμου pdf

Γεώρ. Κούζας, Όψεις της καθημερινής ζωής στη Ραφήνα του μεσοπολέμου

Πρόσφυγες απ΄ την Τρίγλια (Προποντίδας) της Μικράς Ασίας,που βρέ-θηκαν στα χώματα της Αττικής μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, εγκαθίστανται στην παράλια έκταση ανατολικότερα της σημερινής Νέας Μάκρης και οργανώνουν/ιδρύουν εκεί,το 1929,την κοινότητα της Ραφήνας.

Ο φιλόλογος-λαογράφος Γεώργιος Κούζας σκιαγραφεί τα πρώτα βή-ματα των κατοίκων της νέας κοινότητας ως τα χρόνια του μεγάλου πο-λέμου.Βασική πηγή του τα ίδια τα αρχεία της κοινότητας,όσα διασώ-θηκαν,αφού το μεγαλύτερο μέρος τους καταστράφηκε από πλημμύ-ρα.

Παρουσιάζεται τόσο η οριοθέτηση και οργάνωση της καινούργιας ε-στίας,οι επαγγελματικές και οικονομικές δραστηριότητές τους,η προσπάθεια του αυτοπροσ-διορισμού τους στα νέα δεδομένα,οι συγκοινωνίες-επικοινωνίες τους και η σχέση τους με την κεντρική εξουσία,καθώς και οι αναφανείσες αντιθέσεις με τους Σαρακατσάνους και Αρβανίτες της περιοχής,αλλά και άλλες πτυχές καθημερινής ζωής.

Η έρευνα του κ. Γ. Κούζα δεν αποτελεί μόνον ένα θαυμάσιο τεκμηριωμένο δείγμα τοπικής ιστορίας,αλλά και έναν ικανό οδηγό για ανάλογες δράσεις μια και ο συγγραφέας είναι,όπως αποδεινύεται,άριστος γνώστης της σχετικής μεθοδολογίας,χρήσης της βιβλιογραφίας και δό-μησης του υλικού.

Κάντε λήψη της εργασίας πατώντας εδώ.

Γιάννης Βασ. Πέππας

Η κυβερνητική έρευνα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1982) για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου,1973

Ένα απ΄ τα πρώτα πράγματα που έκανε το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση, μετά την επιβλητική νίκη του στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981,ήταν να διαλευκάνει τι πραγματικά συνέβη κατά τον έκρυθμο Νοέμβρη του 1973 στο Πολυτεχνείο και να αποδώσει την πραγματι-κότητα των γεγονότων,καθώς ακόμα και τότε,οκτώ χρόνια μετά, κυκλοφορούσαν περίεργες φημολογίες,αλλά και εμφανείς τερατολο-γίες.
Ο Κων. Καραμανλής είχε αναθέσει,μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και της κοινοβουλευτικής ομαλότητας,στον εισαγγελέα Δημ. Τσεβά να ερευνήσει ενδελεχώς το όλο θέμα,μια και θα ακολουθούσε και η εκδίκασή του.Το πόρισμα Τσεβά (1974) υπήρξε πλήρες,στο έπακρο διαφωτιστικό και καταλόγιζε ευθύνες.
Παρ΄ όλ΄ αυτά,ο Ανδ. Παπανδρέου,ως πρωθυπουργός,επιφόρτισε τον πρώτο Υπουργό Δημόσιας Τάξης της κυβέρνησής του,τον Ιω. Σκουλαρίκη (21/10/1981-9/11/1985) να επιληφθεί εκ νέου.Αυτός ανέθεσε στον Γεώργιο Σαμπάνη,Αστυνομικό Διευθυντή Α΄,την ευθύνη της νέας έρευνας.Το λεγόμενο πόρισμα Σαμπάνη παραδόθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1982.
Στο διαδίκτυο διακινείται ως "πόρισμα Σαμπάνη" ένα δισέλιδο με τα ονόματα 24 ατόμων που έχασαν τη ζωή τους αυτές τις τρικυμισμένες μέρες με τον τόπο και τρόπο της δολοφονίας τους.Προφανώς,ο Γ. Σαμπάνης δεν βρήκε επιπλέον στοιχεία να εμπλουτίσει την έρευνα του Δ. Τσεβά.
Η ουσία είναι,ότι αυτά τα δύο επίσημα έγγραφα τακτοποιούν τεκμηριωμένα την τότε εξέγερση,δίνουν αριθμό και ονόματα νεκρών κι αποτυπώνουν τις πραγματικές συνθήκες.Οτιδήποτε πέρα απ΄ αυτά κινείται στον χώρου του κακόβουλου και της παραποίησης.

Διαβάστε - Κάντε λήψη: 

Το πόρισμα Σαμπάνη

Γιάννης Βασ. Πέππας

Μακεδών: Τι σημαίνει το όνομα

Μακεδών: Τι σημαίνει το όνομα

Μία απ΄ τις βόρειες φυλές του Ελληνικού κόσμου ήταν αυτή των Μακεδόνων.Κατά τον Ηρόδοτο κατοικούσαν στην Πίνδο (οίκεε εν Πίνδω,Μακεδνόν καλεόμενον, Ηρόδ., Ι 56).Από κει,φαίνεται, κινήθηκαν ανατολικά,όπου και εγκαταστάθηκαν μόνιμα,δημιουργώντας το Βασίλειο των Μακεδό-νων.Λογικό είναι ότι δεν θα εγκατέλειψαν ποτέ την αρχική κοιτίδα τους ούτε τις σχέσεις τους με τους γειτονικούς Ηπειρώτες.Τρανή απόδειξη αποτελεί η Ολυμπιάδα,Πριγκίπισσα των Μολοσσών της Ηπεί-ρου,κόρη του Βασιλιά Νεοπτόλεμου B´,που έγινε σύζυγος του Βασιλιά Φιλίππου Β´ των Μακεδόνων και υπήρξε μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου [Γεννήθηκε στην Αρχαία Πασσαρώνα,στον σημερινό νομό Ιωαννίνων,το έτος 373 π.Χ.,και μεγάλωσε στο Αρχαίο Όρραον.Έζησε ως σύζυγος του Φι-λίππου Β´ στην Πέλλα και στις Αιγές (σημερινή Βεργίνα).Δολοφονήθηκε με λιθοβολισμό στην Πύδνα του Θερμαϊκού κόλπου με εντολή του Κάσσανδρου (στρατηγού και επιμελητή του Μα-κεδονικού θρόνου) το έτος 316 π.Χ.].

Στην ουσία,η οροσειρά της Πίνδου αποτελεί το φυσικό όριο ανάμεσα στα Ελληνικά φύλα της Η-πείρου και τους Έλληνες Μακεδόνες.

Υπάρχει,μάλιστα,και μία χαρακτηριστική ομοιότητα των δύο αυτών φύλων (Ηπειρωτών και Μακε-δόνων): χρησιμοποιούσαν,παράλληλα με την ελληνική,ιδιωματικό γλωσσικό κώδικα/τοπική διάλε-κτο.Πολλοί συγγραφείς αναφέρουν το Μακεδονιστί ομιλείν (ενίων δε και το μακεδονίζειν εκλιπόντων, Πλούτ. Αντ. 27 –  μακεδονίζοντάς τ΄ οίδα πολλούς των Αττικών διά την επιμιξίαν, Αθήν. 3, 122Α). Για τους Ηπειρώτες έχουμε την αναμφισβήτητη καταγραφή του Θουκυδίδη (σε πολ-λά σημεία στο βιβλίο Β) ότι Θεσπρωτοί,Μολοσσοί και Χάονες χρησιμοποιούσαν βαρβαρικό (δηλα-δή,διαφέροντος του κανονικού/καθιερωμένου) ιδίωμα.Η διάλεκτος αυτή θα περιοριστεί σταδιακά στον βορρά,στους ακρινούς Χάονες,κι όταν η εσχατιά αυτή του Ελληνισμού,περί τον 2^ο αι.,λάβει τον γεω-γραφικό προσδιορισμό Άρβανον (=Λευκά Όρη,Λευκή χώρα),αυτοί οι μεθόριοι Έλληνες θα χαρακτηριστούν τοπωνυμικά ως Αρβανίτες και το διασωσμένο γλωσσικό μόρφωμά τους ως Αρβανίτικα.

Το όνομα Μακεδών αποτελεί ελαφρά διαφοροποιημένη απόδοση του επιθέτου Μακεδνός,που σήμαινε μακρός,μακρύς,ψηλός.Άλλοι λεξικογράφοι το δίνουν και ως κωνικός,πυραμιδοειδής,δηλαδή ως ψηλός με αιχμηρή απόληξη.Ο Μανώλης Ανδρόνικος,καθηγητής μου Αρχαιολογίας στη Φιλοσοφική του ΑΠΘ,επέμενε ότι τα ονόματα Μακεδών και Μακεδνός προέρχονται από τη ρίζα μακ- (μηκ-, από εδώ μακρύς,μήκος,μακεστήρ [μακεστήρ μύθος, Αισχ. Πέρσες 698] κ.ά.), κάτι που,βέβαια,είναι οφθαλμοφανές και αυταπόδεικτο.

Η ισχυρή αυτή ένδειξη ότι οι Μακεδόνες υπερείχαν κατά το ύψος εξηγεί προφανώς και την χρήση του πολύ μακρού Μακεδονικού δόρατος,της σάρισας.

[Η σάρισα ήταν αρχαίο όπλο,ένα δόρυ μεγάλου μήκους,το βασικό επιθετικό όπλο της μα-κεδονικής φάλαγγας.

Η σάρισα ήταν κατασκευασμένη από σκληρό ξύλο κρανιάς,δέντρο που αφθονεί στα βουνά της δυτικής Μακεδονίας (της Άνω Μακεδονίας των αρχαίων).Η κρανιά φτάνει σε μεγάλο ύψος με ευθύ κορμό,παρέχοντας έτσι δόρατα με μεγάλο μήκος,σχετικά ελαφρά, με σκληρότητα και α-ντοχή.

Χαρακτηριστικό της σάρισας,το οποίο κυρίως διαφοροποιούσε τη μακεδονική από τις οπλιτικές φάλαγγες,ήταν το μήκος της.Αρχικά περίπου 5,5 μέτρα,έφτασε τον 2ο π.Χ. αιώνα τα 6,50 μέ-τρα.Είχε σιδερένια αιχμή και σαυρωτήρα στο αντίθετο άκρο,ως αντίβαρο και για να καρφώνεται στο έδαφος.Ο φαλαγγίτης τη χειριζόταν με τα δύο χέρια.

Η λέξη είναι άγνωστης ετυμολογίας και προφανώς αποτελεί κατάλοιπο ιδιωματισμού της μα-κεδονικής διαλέκτου ή λεξιδάνειο από τους γειτονικούς λαούς.Σάρισες ονομάζονταν τα μακε-δονικά δόρατα και προ του Φιλίππου, αυτός όμως είναι που επινόησε την αύξηση του μήκους τους και ως εκ τούτου δημιούργησε τη μακεδονική φάλαγγα.]

Τα ονόματα Μακεδών και Μακεδονία (=η χώρα των Μακεδόνων) είναι άρρηκτα συνυφασμένα με την ελληνική γλώσσα και την ελληνική ιστορία.Αποτελούν οργανικό τμήμα της ελληνικής αρχαι-ότητας,που μέσα από τον χρόνο,με αγώνες και αίμα,έφτασαν κραταιά ως βασικά δομικά συστατικά της σημερινής Ελληνικής οντότητας.Η προάσπιση με κάθε κόστος αυτών των ονομάτων αποτελεί εθνικό χρέος και η τυχόν αδιαφορία ή πλημμέλεια προστασίας τους συνιστά βαθειά προσβολή και προδοτική άρνηση των ιερών και όσιων της Ελληνικής ταυτότητάς μας.

Γιάννης Βασ. Πέππας, Φιλόλογος - Συγγραφέας