έ

Ποτέ δεν πυροβολούν στα πόδια.Το μυαλό είν΄ ο στόχος.

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

ΜΟΝΟΝ το 54% των Ελλήνων δηλώνει πρόθεση να υπερασπιστεί την χώρα…



ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΡΙΨΑΣΠΙΔΕΣ ΓΥΡΩ ΜΑΣ

Απαντήσεις σοκ από τους Έλληνες στην έρευνα που έκανε η εταιρία Gallup International.

Στην ερώτηση ¨Θα πολεμούσες για την πατρίδα σου ;¨ που ήταν στην δημοσκόπηση που έκανε η διεθνής εταιρία Gallup International,η απάντηση που έδωσαν οι Έλληνες ήταν ένα σοκ.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μόνο ένα 54% των Ελλήνων απάντησε ¨ΝΑΙ¨.

Τα αποτελέσματα ήταν ως εξής:

Φινλανδία 74%

Τουρκία 73%

Ουκρανία 62%

Ρωσία  59%

Κόσσοβο 58%

Σουηδία 55%

Βοσνία-Ερζεγοβίνη 55%

Ελλάδα 54%

Ολλανδία 15%

Γερμανία 18%

Βέλγιο 19%


Πηγή: http://www.birlikgazetesi.net/haberler/12420-uelken-cn-savairmiydin-sorusuna-yunanlilardan-ok-cevap.html  27/1/2017

Δείτε ακόμα:




Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Πολλές ρουκέτες RM-70 των 122mm μετακινήθηκαν τελευταία στα νησιά μας του Αιγαίου

Πολλές ρουκέτες RM-70 των 122mm μετακινήθηκαν τελευταία στα νησιά μας του Αιγαίου

H Ελλάδα εγκατέστησε αρχικά σε νησιά του Β. Αιγαίου,αλλά και στο Μέσο και Νότιο Αιγαίο εκτοξευτήρες ρουκετών RM-70 των 122mm.
Εντύπωση προκαλεί η κινητικότητα που υπάρχει τις τελευταίες εβδομάδες σε περιοχές πλησίον της Τουρκίας.
Εκτοξευτήρες ρουκετών RM-70 που ήταν εγκατεστημένοι σε μερικές μονάδες του Δ΄Σ.Σ στην Δυτική Θράκη,κατά τις τελευταίες δύο εβδομάδες, απομακρύνθηκαν από τα στρατόπεδα όπου βρισκόταν και εγκαταστάθηκαν ιδιαίτερα σε νησιά του Β. Αιγαίου,αλλά και στο Μέσο και Νότιο Αιγαίο.
Αναφέρεται πως αιτία για αυτό ήταν οι εξελίξεις που υπάρχουν με την Τουρκία τις τελευταίες εβδομάδες,στις βραχονησίδες Ίμια.Σύμφωνα με πληροφορίες από κάποιες πηγές,αυτά τα ό-πλα που εγκαταστάθηκαν εκεί,θα παραμείνουν εκεί έως την άνοιξη.

Πρόκειται για δημοσίευμα (21/12/2016) της τουρκόφρονος εφημερίδας της Θράκης Birlik 
(http://www.birlikgazetesi.net/haberler/12267-yunanstan-adalara-122-mm-cok-namlulu-roketatar-rm-70-yerletrd.html), 
από κει και η φωτογραφία.



Σχόλιο: Όταν θα έχουμε την δυνατότητα και τις δυνάμεις να εγκαταστήσουμε και εμείς απο-βατικά σκάφη κοντά στην Τουρκία (όπως έχουν κάνει αυτοί),τότε θα έχουμε πραγματική ανα-τρεπτική ισχύ.Αλλιώς,αν ο άλλος ξέρει ότι ο ¨χαμός¨ θα γίνει μόνο στο δικό σου ¨γήπεδο¨, ενθαρρύνεται.

Δείτε ακόμα:





Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Ιαβέρης: Ο Έλληνας οδηγός είναι τρίβλακας!

«Εκρηξη» Ιαβέρη: Ο Έλληνας τρίβλακας οδηγός με κινητό,τσιγάρο και καφέ!

Ο Ιαβέρης δεν μασάει τα λόγια του και μιλά στο Contra.gr για τον πόλεμο διαρκείας στους ελληνικούς δρόμους. Οι χαρακτηρισμοί για όλους μας που κρατάμε τιμόνι είναι ακραίοι, όμως, ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον άνθρωπο που έχει ταυτίσει την ζωή του με την ασφαλή οδήγηση;
Ο Ιαβέρης δεν μασάει τα λόγια του και μιλά στο Contra.gr για τον πόλεμο διαρκείας στους ελληνικούς δρόμους. Οι χαρακτηρισμοί για όλους μας που κρατάμε τιμόνι είναι ακραίοι, όμως, ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον άνθρωπο που έχει ταυτίσει την ζωή του με την ασφαλή οδήγηση;
Στα μέσα της δεκαετίας του 90 ο Φιλ Ανσέλμο, ο τότε τραγουδιστής των Pantera, έβαζε βόμβες στο μυαλό μας «φτύνοντας» τους στίχους στο μικρόφωνο. Η σχεδόν κτηνώδης δύναμη του όταν τραγουδούσε δεν μπορούσε να αφήσει κανέναν αδιάφορο. Κάτι τέτοιο συνέβη και με τη συνέντευξη που παραχώρησε στο Contra.gr ο Ιαβέρης (κατά κόσμον Τάσος Μαρκουϊζος, οδηγός αγώνων-θρύλος) ένα κατά τα άλλα ήσυχο απόγευμα στο Σύνταγμα. «Εφτυνε» τις λέξεις, με μία πρωτοφανή ομότητα για να καρφωθούν στο μυαλό όλων μας. Το θέμα της οδικής ασφάλειας δεν είναι παιχνίδι για να το προσπερνά κανείς αδιάφορα. Και ο Ιαβέρης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου όσο πιο δυνατά μπορούσε εκπέμποντας SOS για τη γενοκτονία των δρόμων. Η συνέντευξη που ακολουθεί δεν συνιστάται σε ανθρώπους που έχουν καλά φυλαγμένες βεβαιότητες μέσα τους και δεν διαθέτουν καλές σχέσεις με την αλήθεια. Φορέστε τώρα ζώνη ασφαλείας για να συνεχίσετε την ανάγνωση.

Στην Ελλάδα δεν βγάζουμε οδηγούς,αλλά παρκαδόρους!

– Yπάρχει ενιαίο προφίλ του μέσου Έλληνα οδηγού;
Ναι, υπάρχει. Είναι ανάγωγος, μάγκας και τσαμπουκάς. Ξέρεις, δεν υπάρχει καλή έννοια μάγκα, αυτά είναι δικαιολογίες της ράτσας. Η λέξη μάγκας είναι αηδιαστική. Είναι επίσης χαιρέκακος, θέλει να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, χαίρεται όταν ακούει ότι κάποιον άλλο τον πήρε ο διάολος οικονομικά. Δεν λυπάται, δεν στενοχωριέται. Βγάζει μία υποκριτική λύπη και οίκτο.
– Ολα αυτά ο Ελληνας τα βγάζει στο τιμόνι;
Οχι μόνο στο τιμόνι. Γενικά στο δρόμο, ακόμα και όταν περπατάει. Η όταν είναι πάνω στο δίκυκλό του. Η όταν μπαίνει στο λεωφορείο, εκνευρίζει τον επαγγελματία οδηγό. Κοίτα, αυτό που αποδεικνύεται περίτρανα στο δρόμο είναι ο πολιτισμός και η κουλτούρα ενός λαού. Δηλαδή αν θέλεις μέσα σε πέντε λεπτά να γράψεις κάτι για τον πολιτισμό μιας χώρας, πηγαίνεις στην πρωτεύουσα αυτής της χώρας και πιάνεις θέση σε κεντρικό σημείο. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα τους κατατάσεις σε κάφρους ή σε πολιτισμένους. Στην Ελλάδα αυτό δεν χρειάζεται ούτε καν δευτερόλεπτο. Ασε που εδώ στο τέλος μπορεί να μην φτάσεις καν στο σημείο που θέλεις να καθίσεις. Για διάφορους λόγους.
– Ποια είναι η αιτία όλων αυτών;
Μία είναι, η ανοησία. Δεν υπάρχει άλλη. Στην Ελλάδα μπερδεύουμε τα συμπτώματα με την αιτία. Αιτία είναι η έλλειψη νου, δεν μιλάω για τον γονιδιακά βλάκα, μιλάω γι’ αυτόν που δεν έχει το νου του, γι’ αυτόν που δεν φροντίζει, που δεν προσέχει τα πιο ανεκτίμητα πράγματα που έχει στη ζωή. Τη σωματική του ακεραιότητα, την οικογένειά του, την προσωπική του ευτυχία. Η επαναλαμβανόμενη ανοησία οδηγεί σε μία χρόνια, αήττητη ηλιθιότητα. Να δώσω ένα παράδειγμα. Η παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη είναι αιτία θανάτου; Οχι. Είναι σύμπτωμα. Απλώς είσαι μαλάκας και αποφασίζεις να περάσεις με κόκκινο. Αρα εγώ πρέπει τότε να σε συλλάβω. να σε πάω στο ψυχιατρείο και να σε ρωτήσω γιατί γουστάρεις να περνάς με κόκκινο… Γιατί δεν φοβάσαι πως θα βρεθείς ανάπηρος; Γιατί δεν σκέφτεσαι ότι θα αλλάξει όλη η ζωή σου; Πρέπει να σου κάνω ηλεκτροσόκ και να σου δώσω μερικές σφαλιάρες για να σε αποδώσω ασφαλή στην κοινωνία. Αρα εγώ πρέπει να διορθώσω τις προθέσεις, όχι τις πράξεις. Εδώ έρχεται να «κουμπώσει» η διαφορά νόμου και νου. Ο νόμος ελέγχει τις πράξεις αφού έχουν τελεστεί. Ο νους πριν αυτές γίνουν, όταν δηλαδή έχουν ακόμα τη μορφή των προθέσεων.
– Γιατί η Πολιτεία δυσκολεύεται να διαγνώσει αυτό το πρόβλημα;
Διότι έχει το ίδιο DNA της βλακείας. Η Πολιτεία τι είναι; Η στρεβλή επιλογή του ανάγωγου πολίτη που ψηφίζει με ιδιοτέλεια για βόλεμα και τακτοποίηση χωρίς κοινωνική κατανόηση και χωρίς ήθος. Ποιο είναι το προϊόν μίας τέτοιας ψήφου; Ενας αντίστοιχος κουτοπόνηρος βλαμμένος ο οποίος ανταποδίδει στον ψηφοφόρο του μαλακίες και αθλιότητες. Οταν πάω να ψηφίσω δεν ζητάω πορτοφόλι και ξεροκόμματα, ζητάω αξιοπρέπεια. Η Πολιτεία δεν μπορεί να δράσει γιατί είναι ο ίδιος ο πολίτης. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ΜΜΕ. Προκειμένου να αποκτήσουν κοινό λένε αηδίες και αθλιότητες. Οι δημοσιογράφοι εξυπηρετούν τα μεγάλα συμφέροντα των αφεντικών. Αφεντικά ποιοι είναι; Αυτοί που έχουν τα προϊόντα. Προσπαθούν να πείσουν ότι σου αξίζει ένα ρολόι αξίας 20000 ευρώ, μία ματαιόδοξη πράξη, μία ηλιθιότητα.
– Θα θέλαμε λίγο να μας το αναλύσετε αυτό. Πώς επιδρούν τα ΜΜΕ ενοχοποιητικά στο ζήτημα;
Αδιαφορούν για τα σημαντικά. Ενας δημοσιογράφος μιλά πολύ στην αρχή της καριέρας του για κάτι που δεν ξέρει και στο τέλος δεν μιλάει καθόλου για πράγματα που ξέρει. Συναντώ αυτούς που έκαναν είδηση πριν από έξι χρόνια το θάνατο ενός νέου παιδιού (γιατί πράγματι ήταν) να λένε τώρα ότι δεν είναι πολιτικό το θέμα της γενοκτονίας στους δρόμους. Γιατί περί γενοκτονίας πρόκειται. Πολιτικό είναι ένα θέμα που αφορά άμεσα την κοινωνία. Το μεγάλο πρόβλημα στην κοινωνία των πολιτών είναι αυτό. Νεκροφιλάμε τα παιδιά μας. Οταν λοιπόν πολλοί από τους δημοσιογράφους συμπεριφέρονται σαν άθλια υποκείμενα καθ’ οδόν, δεν τολμούν να πουν τίποτα. Είναι οι ίδιοι που κάθε μέρα με τις πράξεις τους δεν μπορούν να πείσουν. Το ίδιο και με τους πολιτικούς. Φορά κανείς κράνος ή ζώνη; Φορά ζώνη κανείς αστυνομικός; Ωραία παραδείγματα αυτά για τα παιδιά. Και λέμε μετά για αλητάκους…Αλήτης είναι ο μπαμπάς του, ο δάσκαλός του, ο πολιτικός του, ο δημοσιογράφος του.
– Ποια συμπεριφορά στο δρόμο μπορεί να σας βγάλει εκτός εαυτού;
Οποιαδήποτε. Θεωρώ ότι ο οδηγός που είναι εντελώς ζαμάν φου, που κινείται με μεγάλη ταχύτητα κρατώντας κινητό, τσιγάρο και φραπέ είναι τρίβλακας. Εχει την ψευδαίσθηση ότι επειδή πήρε το δίπλωμα με σταμάτημα-ξεκίνημα και οπισθογωνία ότι είναι οδηγός. Νομίζει ότι μπορεί να κάνει πολλά πράγματα που ένας αναγνωρισμένος οδηγός αγώνων δεν τολμά ποτέ να κάνει. Γιατί; Επειδή ο οδηγός αγώνων, ο υψηλού επιπέδου οδηγός, ξέρει τους κινδύνους και πως να προφυλάσσεται από αυτούς. Ο Ρόσι, ο Πεντρόσα και ο Λορένθο δεν οδηγούν μοτοσυκλέτα στο δρόμο. Φοβούνται τους άλλους, δεν αμφισβητούν τις ικανότητές τους. Ο Βέμπερ επέστρεψε από την Πάτρα με ελικόπτερο γιατί δεν μπορούσε να ξαναζήσει το ρίσκο της μετωπικής στην Αθηνών Πατρών! Επειδή εγώ όμως δεν μπορώ να φτιάξω 10.000.000 παγκόσμιους πρωταθλητές που να συμπεριφέρονται σωστά, προσπαθώ να φτιάξω 10.000.000 καλούς ανθρώπους που δεν θέλουν να κλείσουν το σπίτι τους, να αφήσουν τα παιδιά τους ορφανά ή τους γονείς τους σε μεγάλη δυστυχία. Αναζητώ αυτούς που σέβονται τους συμπολίτες τους που έχουν έτσι και αλλιώς τα ίδια δημοκρατικά δικαιώματα με τους ίδιους.
– Εχει τύχει στο δρόμο να κάνετε παρατήρηση σε οδηγό που έχει μόλις υποπέσει σ’ ένα τρομερό λάθος;
Τα τελευταία 15 χρόνια δεν μπαίνω καν σε διαδικασία. Δεν μπορείς να κερδίσεις τίποτα από αυτό. Αντίθετα, επειδή κατά τη γνώμη πολλών κινούμαι ενοχλητικά σε κατοικημένες περιοχές με ταχύτητες κάτω από 30χλμ ανά ώρα, έχω ακούσει ότι είμαι ηλίθιος, ότι έχω πάρει νύχτα το δίπλωμα κτλ. Ενα ποσοστό με αναγνωρίζει, με έχει δει σε ειδικές διαδρομές και αγώνες και μου λέει μεγάλε, συγγνώμη, έκανα λάθος και όλα τα σχετικά. Μου δείχνουν το θαυμασμό τους ενώ πρώτα με έχουν μουντζώσει.
– Τι ρόλο παίζει στη γενοκτονία των δρόμων, όπως την χαρακτηρίζετε, το γεγονός ότι οι περισσότεροι Έλληνες έχουν πάρει το δίπλωμα με βύσμα;
Κοίταξε, είτε το πάρεις με βύσμα είτε όχι, το κριτήριο επιλογής της ικανότητας είναι για κλάματα. Το παρκάρισμα, το ξεκίνημα σε ανηφόρα με πρώτη και η οπισθογωνία δεν κρίνουν οδηγούς, βγάζουν παρκαδόρους. Ασε βέβαια που και η ίδια η οπισθογωνία απαγορεύεται από τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας! Εκπαιδευόμαστε σε κάτι που απαγορεύεται. Το τραγικό όμως δεν είναι απόκτηση διπλώματος. Είναι ότι όταν πιάσουν κάποιον που έχει περάσει με τρεις φορές κόκκινο, δηλαδή έχει κάνεις τρεις απόπειρες φόνου, αντί να τον κλείσουν στο ψυχιατρείο τον επαναφέρουν στο Υπουργείο Μεταφορών για να ξανακάνει… παρκάρισμα και … σταμάτημα-ξεκίνημα.

Περνάς με κόκκινο; Διαπράττεις έγκλημα!

Μέχρι εδώ το ταξίδι στις σκέψεις του Ιαβέρη για την οδική ασφάλεια ήταν σχετικά ασφαλές. Από την επόμενη ερώτηση και μετά όμως ο άλλοτε οδηγός αγώνων μπαίνει με…200 στις στροφές μην αφήνοντας τίποτα όρθιο. Αναλύει το πλάνο που θα εφάρμοζε σε περίπτωση που αποκτούσε τη σχετική εξουσία και ο ανυποψίαστος αναγνώστης (δηλαδή σχεδόν όλοι μας για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας) μένει με το στόμα ανοιχτό. Ισως διαπιστωθεί μία σκληρότητα στις τοποθετήσεις. Με μία όμως πιο προσεκτική ματιά το πρώτο συμπέρασμα ίσως τελικά να μην είναι και το σωστό. Ισως…
– Αν είχατε τη σχετική εξουσία, τι θα αλλάζατε στον τρόπο απόκτησης διπλώματος;
Με δημοκρατικές διαδικασίες; Μα δεν περιμένω τη γνώμη του μάπα να κρίνει αν θα πρέπει να τον τιμωρήσω ή όχι. Σαν στοργικός μπαμπάς, όταν τα παιδιά μου μου είπαν ότι ήθελαν να γίνουν οδηγοί αγώνων σε μοτοσυκλέτα, τους είπα το εξής. Αν πραγματικά θέλετε να γίνετε οδηγοί αγώνων, ξεχάστε τη μοτοσυκλέτα, δεν θα ανεβείτε ποτέ. Αν σας δώσω μοτοσυκλέτα, δεν θα ακουμπήσετε αυτοκίνητο. Μου απάντησαν ότι αυτό δεν ήταν πολύ δημοκρατικό. Τους ανταπάντησα ότι δεν τίθεται τέτοιο θέμα επειδή δεν γνωρίζουν το αντικείμενο. Θα μου πείτε σε 15-20 χρόνια. Ρωτήστε τα παιδιά μου πόσοι φίλοι τους είναι στο τάφο από τροχαία με μηχανές ενώ οι ίδιοι έγιναν οδηγοί αγώνων.
Για να κάνω όσα σκέφτομαι, θα έπρεπε να ήμουν μέλος υπηρεσιακής κυβέρνησης για ένα μήνα χωρίς να έχω εκλεγεί από κάποιον.
Το πρώτο πράγμα που θα έκανα θα ήταν ο διπλασιασμός των προστίμων. Και στο λέω αυτό γιατί είμαι εκνευρισμένος από τη μείωση που ανακοινώνουν τώρα. Είναι τρομερό, 50% έκπτωση και κόντρα έκπτωση αν πληρώσεις πιο νωρίς και άτοκες δόσεις κτλ. Και συμπληρώνω και εγώ. Να τους δώσουμε τότε και μερικά δώρα από παιχνιδάδικα και στα 10 κόκκινα φανάρια να δίδεται δωρεάν ένα αναπηρικό καροτσάκι και μία κάσα. Ενα από τα δύο θα τα χρειαστεί σίγουρα. Ο ανασφάλιστος εργαζόμενος κοστολογείται στα 10.500 ευρώ. Και ρωτώ. Εχεις παιδί, πως το προτιμάς, ανάπηρο ή ανασφάλιστο; Η ιδιότητα του ανασφάλιστου στοιχίζει 10.500, η άλλη 700 μείον το 50% της έκπτωσης. Μιλάμε για την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής. Αρα το μόνο που μπορεί να σταματήσει τον Ελληνάρα, που δεν φοβάται ποτέ για τη ζωή και την ακεραιότητά του, είναι το άδειασμα του πορτοφολιού. Ο Ελληνας πιστεύει αφενός ότι δεν θα συμβεί ποτέ στον ίδιο και αφετέρου ότι είναι… θεϊκός οδηγός.
Στη συνέχεια θα επέβαλλα σποτάκια, ομιλίες, σποτάκια, ομιλίες συνέχεια, με το ζόρι. Τα δικά μου video κάνουν 5.000.000 προβολές. Δηλαδή 5.000.000 Ελληνες ενδιαφέρθηκαν για το θέμα για το οποίο οι πολιτικοί πιστεύουν ότι δεν πουλάει. Τραγική έκφραση. Να σου λένε ότι δεν πουλάει ο θάνατος του παιδιού. Στο εξωτερικό παίζουν εδώ και 50 χρόνια σοκαριστικά σποτάκια, κόβονται τα πόδια σου όταν τα βλέπεις. Τα βάζω στα παιδιά στα σχολεία που μιλάω. Πρέπει να μπαίνει στο σπίτι η απόγνωση που δεν θέλεις να βιώσεις. Σε ζώνες υψηλής τηλεθέασης, όχι το βράδυ μαζί με τσόντα.
Από εκεί και πέρα μέχρι και δώρα μπορούν να δοθούν σε οδηγούς-πρότυπα. Λάστιχα, αμορτισέρ κτλ. Κάτι τελευταίο: Τα μεγάλα πρόστιμα δεν είναι χαράτσι. Μπορείς απλά να μην περάσεις με κόκκινο. Το μίνιμουμ γι’ αυτήν την παράβαση πρέπει να είναι 10.000 ευρώ. Είναι έγκλημα, κακουργηματική πράξη, χρειάζεται σύλληψη με χειροπέδες. Στέλνω μετά το συλληφθέντα στο ΚΑΤ και το Ασκληπιείο Βούλας για κοινωνική υπηρεσία για έξι μήνες. Θα του δοθεί η ευκαιρία να δει τι έχουν πάθει άλλοι, λιγότερο τυχεροί από αυτόν. Θα δει γονείς που υπογράφουν για τον ακρωτηριασμό των παιδιών τους ή συγγενείς που παίρνουν τους ανθρώπους τους σε φέρετρα.
Στη Λετονία ισχύει το εξής: Οταν σε πιάνουν για σοβαρή παράβαση σε κάνουν υποχρεωτικά δωρητή οργάνων. Σου λένε αφού παιδάκι μου είσαι ηλίθιος, τουλάχιστον τα μάτια, τα νεφρά ή η καρδιά σου να πάνε σε κάποιον που αξίζει να ζει. Κλείνω: Μετά από σοβαρή παράβαση θα πρέπει να αφαιρείται το δικαίωμα της ψήφου. Αυτά!
– Τα χάλια του οδικού δικτύου που συχνά επικαλούμαστε αποτελούν πράγματι αιτία πολλών ατυχημάτων ή είναι απλά μία βολική δικαιολογία;
Είναι σύμπτωμα. Σύμπτωμα της ανοησίας των κατασκευαστών και της ανοησίας των παραληπτών. Ο δρόμος δεν φυτρώνει μόνος του, δεν είναι γκαζόν. Το πρόβλημα δεν το έχει ο παράγων οδηγός, που έλεγαν κάτι μαλάκες παλιά, το έχουν πολλοί: ο οδηγός, ο μηχανικός, ο συντηρητής που βάζει μαϊμού ανταλλακτικά, ο εργολάβος και ο παραλήπτης ενός κακού έργου που βάζει σε κίνδυνο τους πάντες με την υπογραφή του. Με λίγα λόγια ο άνθρωπος είναι ο υπεύθυνος της καταστροφής του.
– Οι Ελληνες πως τα πηγαίνουν με τη συντήρηση του αυτοκινήτου τους;
Ποτέ δεν ενδιαφέρονταν για την ουσιαστική συντήρηση, μόνο για φανφάρες. Εβαζαν ξύλινες επενδύσεις, ακριβά ραδιόφωνα, φαρδιές ζάντες. Πουλάει μούρη ο Ελληνας. Από τις αρπαχτές όμως των προηγούμενων χρόνων υπήρχε περίσσευμα και τα συνεργεία είχαν δουλειά. Τα τελευταία χρόνια εγκαταλείφθηκαν τα αυτοκίνητα της ματαιοδοξίας τα οποία όμως συμπτωματικά είναι και ασφαλή και όλοι αγόρασαν μικρά. Ο χάρος βγήκε παγανιά δηλαδή. Το αυτοκίνητο έτσι φτάνει στο συνεργείο με το γερανό και ο οδηγός στο νοσοκομείο με το 166.

Ο ΑΚΗΡΥΧΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

– Γιατί στην Ελλάδα βλέπουμε πολλά μοντέλα “γρήγορων” αυτοκινήτων που στην υπόλοιπη Ευρώπη σχεδόν δεν κυκλοφορούν καθόλου;
Διότι υπάρχει το σύνδρομο του κάγκουρα. Και εδώ, δυστυχώς, το σύστημα δεν έχει φτιάξει πίστες εκτόνωσης. Αυτά τα αυτοκίνητα είναι πολύ καλά για αγωνιστική χρήση. Εχουμε μπερδευτεί όμως. Αλλο αγώνας και άλλο αγωνία στο δρόμο. Αυτά τα αυτοκίνητα σε μειωμένης πρόσφυσης δρόμους όπως οι ελληνικοί γίνονται οι καλύτεροι πελάτες των φαναρτζήδων. Ολα αυτά τα αυτοκίνητα που μεγαλούργησαν στην Ελλάδα ξεκινάνε για τους αγώνες ενιαίου τύπου. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε συνείδηση μηχανοκίνητου αθλητισμού. Τα αυτοκίνητα για τα οποία μιλάμε είναι καλά για αγώνες, στους δρόμους θέλουν άλλες αναρτήσεις γιατί αλλιώς πέφτουν τα σφραγίσματα από τα δόντια. Αλλά μακάρι το κακό να ήταν μόνο το αυτοκίνητο, μην σας ξενίζει αυτό.
Αλλα είναι τα σπουδαία. Να φτιαχτούν επιβραδυντήρες εκεί που παίζουν μικρά παιδιά, το 88% των νεκρών έρχονται από ατυχήματα με ταχύτητες κάτω από 40 χιλιόμετρα την ώρα. Δεν χρειάζεται ταχύτητα για να γίνει το κακό. Αρκεί η ταχύτητα με την οποία χτύπησε το κεφάλι του ο Μπόμπαν Γιάνκοβιτς. Και γι’ αυτό λέω ζώνη άπαντες. Και κυρίως αυτοί που κάθονται στο πίσω κάθισμα. Εχουν εφτά φορές περισσότερες πιθανότητες να βγουν από το αυτοκίνητο σε περίπτωση τρακαρίσματος κάνοντας μακριά γαϊδούρα με τους μπροστινούς. Ακούστε και αυτό. Η Ελλάδα σε 100 χρόνια πολέμων στα πεδία των μαχών έχασε 70.000 κόσμο. Σε 50 χρόνια με όπλο το αυτοκίνητο και οδηγό το … βλήμα έχουμε 140.000 θανάτους! Τους διπλάσιους! Συν 150.000 ζωντανοί-νεκροί που είναι καθηλωμένοι στο σπίτι με οξυγόνο κτλ, κενοτάφιο πραγματικό, συν 200.000 παραπληγικοί συν 2.000.000 βαριά τραυματίες συν 600 δις κόστος με βάση μελέτη αρμόδιας επιτροπής της ΕΕ, το 400% του ΑΕΠ!
Ο Ιαβέρης μιλά στην επιτροπή οδικής ασφάλειας της Βουλής το 2014

– Αρα μιλάμε για κανονικό πόλεμο…
Μιλάμε για πόλεμο ηλιθίων. Αν και οι πόλεμοι πάντα χαρακτηρίζονται από ηλιθιότητα.
– Σας εκνευρίζουν οι κόντρες στο δρόμο;
Τις θεωρώ ανοησία. Δεν πατάσσεται το φαινόμενο επειδή δεν υπάρχει αστυνομία διαθέσιμη. Αυτοί που το κάνουν δεν θέλουν να εκτονωθούν, θέλουν να ξεφτιλίσουν την αστυνομία που δεν τους πιάνει. Την ανοησία την βλέπω και στους φιλάθλους που παρακολουθούν αγώνες. Φεύγουν από τους αγώνες, έχουν ένα αυτοκίνητο της ίδιας μάρκας με αυτό που οδηγάει ο αγαπημένος τους οδηγός και πηγαίνουν να κάνουν επικίνδυνες μιμήσεις ανάμεσα σε κόσμο. Μένω άναυδος. Δεν μπορεί να καταλάβει αυτός που βλέπει αγώνες ότι δεν είναι δυνατόν να μιμείται με λάθος τρόπο, σε λάθος χώρο και με λάθος όχημα ανάμεσα σε ανύποπτους ανθρώπους. Αθλημα είναι και ο ακοντισμός αλλά δεν είδα κόσμο να πετάει σκουπόξυλα στη γειτονιά του μιμούμενος τον Γκατσιούδη ας πούμε. Οι άθλιοι εισαγωγείς και πωλητές έχουν δημιουργήσει αυτή τη νοοτροπία μιλώντας για επιδόσεις και 0-100. Αντί να ποντάρουν στο γεγονός ότι το αυτοκίνητο είναι το χρηματοκιβώτιο των πιο πολύτιμων αξιών. Οι εισαγωγείς πληρώνουν αυτή τη στιγμή το μηδενισμό των πωλήσεων γιατί τελείωσε η ματαιοδοξία. Αν είχαν εκπαιδεύσει τον κόσμο ότι έχοντας αυτό το αυτοκίνητο προστατεύουν την οικογένειά τους, πιθανώς και σήμερα να υπήρχαν και κάποιες ακόμα πωλήσεις.
Οι αγώνες αυτοκινήτου είναι το άθλημα με τη μεγαλύτερη κοινωνική προσφορά. Στο εξωτερικό είναι το δεύτερο άθλημα μετά το ποδόσφαιρο. Ποια είναι η κοινωνική προσφορά του ποδοσφαίρου; Σπάνε καρέκλες, μαχαιρώνονται, βάζουν φωτιές και γενικά βλέπεις μία εξαθλίωση. Εκτονώνεται ο κάφρος. Στους αγώνες αυτοκινήτου τι γίνεται; Παρακολουθούν χωρίς να πετάνε το παραμικρό και όλο το προϊόν που παράγεται για την εξέλιξη του ανταγωνισμού των ομάδων δημιουργεί αυτά τα καλούδια που έχουμε στα αυτοκίνητά μας σήμερα και τα οποία τα χρησιμοποιούμε σε χώρους πιο επικίνδυνους από αυτούς των αγώνων. Ο πολίτης από εκεί και πέρα πρέπει να αποκτήσει την παιδεία για να παρακολουθεί. Οι αγώνες είναι χώρος παιδείας. Το καρτ λόγου χάρη. Τα πιτσιρίκια φορούν τα κράνη, τα γάντια και τον εξοπλισμό, υπακούουν σε κανόνες και νόρμες και μετά δεν έχουν καμία ανάγκη να πουλήσουν μούρη. Οταν κάποιος είναι πολύ καλός σε κάτι, δεν κάνει επίδειξη. Το ξέρει μόνος του. Αυτός που έχει μαύρη ζώνη στο καράτε δεν δέρνει τον κόσμο. Και μαλάκα να τον πεις, αυτός θα σου πει γεια σου, να είσαι καλά. Μην τολμήσεις να τον ακουμπήσεις βέβαια.

Οι οδηγοί στους αγώνες είναι πλέον χειριστές ηλεκτρονικών συ-στημάτων

– Θα δούμε ποτέ στην Ελλάδα πίστα για Φόρμουλα 1;
Οχι. Δεν χρειάζεται κιόλας. Στις προτεραιότητες είναι άλλα πράγματα για τη χώρα τώρα. Και πάνω από όλα ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του. Ολα αυτά τα χρήματα δεν σπαταλήθηκαν μόνα τους. Τα εορτοδάνεια, τα διακοποδάνεια… Οι προηγούμενες γενιές κατέστρεψαν τις επόμενες. Στο δρόμο λέμε ότι ο τσαμπουκάς και η μαγκιά κοντρολάρεται μέσω της παιδείας. Πρέπει ο Ελληνας να νιώσει ότι υπάρχει νόμος παντού. Στη φοροκλοπή, στο μαύρο χρήμα, σε όλα.
– Ειρήσθω εν παρόδω βλέπετε ακόμα Φόρμουλα 1;
Λίγο. Από την ώρα που ένας αγώνας κρίνεται στα πιτς, από το πόσο γρήγορα αλλάζει κάποιος λάστιχα νομίζω ότι το θέαμα έχει υποβαθμιστεί. Ακόμα και με τα ηλεκτρονικά. Στα πιτς θα έπρεπε να υπάρχει τάιμ άουτ 30 δευτερολέπτων. Μπαίνεις, αλλάζεις λάστιχα, κατουράς, τρως ένα σάντουιτς και στα 30 δεύτερα φεύγεις. Να αλλάζει η κατάταξη δηλαδή επειδή δεν έσφιξαν σωστά ένα μπουλόνι; Παλαιότερα υπήρχαν θεοί οδηγοί. Οπως και στο πρωτάθλημα ράλι βέβαια. Για μένα το ράλι είναι το μέγιστο άθλημα, το πραγματικό θέαμα, με τρία περάσματα, δύο περάσματα κτλ σε άγνωστες διαδρομές. Με μικρή ταχύτητα οι δοκιμές και μετά να περνάνε με 200άρες στο χείλος του γκρεμού. Αλλά και στο ράλι οι οδηγοί πλέον είναι περισσότερο χειριστές ηλεκτρονικών συστημάτων. Παλαιότερα υπήρχαν 20 Οζιέ, τώρα μόνο ένας.
– Τελικά τι ρόλο παίζει ο οδηγός και τι ρόλο παίζει το αυτοκίνητο;
Το μέγιστο ρόλο τον παίζει η ομάδα. Η ομάδα φτιάχνει, κατασκευάζει, προετοιμάζει, συντηρεί, εξελίσσει. Οι παρεμβάσεις των μηχανικών και οι μικρές λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Οι οδηγοί είναι ισοπεδωμένοι, ίδιοι. Είτε Φέτελ είτε Αλόνσο, το ίδιο πράγμα. Εν τω μεταξύ τη Φόρμουλα 1 την υποβαθμίζει πολύ η τηλεόραση, δεν μπορεί να την αναδείξει. Live είναι πολύ καλύτερα. Στο ράλι βλέπεις διαφορετικότητες και όλα είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Το να πάρεις τίτλο σε όλα αυτά είναι θέμα ομάδας και οργάνωσης. Και χρημάτων βέβαια.
– Ενας μέτριος οδηγός μπορεί να πάρει τίτλο;
Πριν από μερικά χρόνια ναι. Τώρα όχι. Τα αυτοκίνητα κατεβάζουν την αξία της συμμετοχής του οδηγού. Οσο βελτιώνεται η τεχνολογία, υποβαθμίζεται η τέχνη. Παντού, όχι μόνο στους αγώνες αυτοκινήτου.
– Τελευταία ερώτηση: Ποιος είναι ο καλός οδηγός δρόμου;
Είναι αυτός που το πρωί, όταν φεύγει από το σπίτι του για να πάει στη δουλειά του, κοντοστέκεται στην πόρτα και την αφήνει μισάνοιχτη. Θα καθίσει εκεί 2-3 δευτερόλεπτα και θα σκεφτεί πόσες αγκαλιές τον περιμένουν το απόγευμα. Ποια είναι τα παιδιά που θα σφιχθούν γύρω από τη μέση του… Αυτός λοιπόν που θα φροντίσει να ξαναφέρει το απόγευμα το λατρεμένο, τον ανεκτίμητο, πίσω στην οικογένειά του είναι ο καλός οδηγός.

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Ἡ διαστημική πρόκληση

Ἡ διαστημική πρόκληση

Στίς 5 Δεκεμβρίου 2016 ἡ ἐκτόξευση ἀπό τή γαλλική Γουϊάνα τοῦ τουρκικοῦ δορυφόρου Göktürk-1 πέρασε ἀ-παρατήρητη ἀπό τά ἑλληνικά ΜΜΕ πού ἔχουν ἄλλες προτεραιότητες.Ὡστόσο συντρέχουν λόγοι γιά ἔντονο ἐνδιαφέρον ἀπό τήν πλευρά μας,ἀφοῦ “ὁ δορυφόρος εἶναι σχεδιασμένος νά παρέχει εἰκόνες πολύ ὑψηλῆς ἀ-νάλυσης γιά πολιτικές καί ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ χρήσεις” (ἐκτιμᾶται ἀνάμεσα σέ 30 καί 80 ἑκατοστά).Διόλου τυχαῖο πώς θά τόν χειρίζεται ἡ Τουρκική Ἀεροπορία”.
Εἶχε προηγηθεῖ ὁ πολύ μικρότερος Göktürk-2 πρίν 4 χρόνια καί τώρα ἔγινε τό νέο βῆμα.Βέβαια στην οὐσία τόν ἔφτιαξαν Γάλλοι (Thales Alenia Space) καί Ἰταλοί (Telespazio),οἱ ἴδιοι πού ἔστησαν καί το κέντρο ἐπιχειρήσεων στήν Ἄγκυρα.Ὅμως ἡ μεταφορά τεχνογνωσίας γιά τήν γείτονα προχωράει,μαζί μέ τά ποικίλα ὀφέλη ἀπό τήν λειτουργία τοῦ δορυφόρου της.
Κάπου ἐκεῖ ἀναρωτιέσαι εὔλογα,ποῦ βρίσκεται ἡ χώρα μας στόν τομέα αὐτόν; Εὐτυχῶς ὄχι πολύ μακρυά. Μάλιστα προσφάτως ἐπιστρέψαμε στά προαιρετικά προγράμματα ἀπό ὅπου εἴχαμε βγεῖ (λόγῳ ...κρίσης!) πρίν 5 χρόνια.Σημειωτέον ὅτι μέ τήν συμμετοχή μας γιά κάθε ἑκατομμύριο πού βάζαμε παίρναμε συμβόλαια (ἑλλη-νικές ἑταιρεῖες καί ἐρευνητικοί φορεῖς) 1.200.000 εὐρώ,χώρια τά εὐρωπαϊκά προγράμματα ἑκατομμυρίων,ὅπου συμμετεῖχαν,μέσῳ τῆς σχετικῆς δικτύωσης,οἱ ἐμπλεκόμενοι.Τεχνογνωσία λοιπόν ὑπάρχει,τόσο στό κατασκευ-αστικό κομμάτι,ὅσο καί ἀλλοῦ.
Ἄλλωστε στούς Ἠλεκτρολόγους τοῦ ΔΠΘ (Ξάνθη) ἔχει κατασκευαστεῖ ὁ πρῶτος ἑλληνικός cube-sat με χρη-ματοδότηση 100% ἀπό τόν Εὐρωπαϊκό Ὀργανισμό Διαστήματος,καί σύντομα θά πετάξει γιά νά μελετήσει τήν ἰονόσφαιρα.Τό Ἀστεροσκοπεῖο ἔχει ἐπίγειους σταθμούς λήψης δορυφορικῶν δεδομένων ἀπό πολλούς δο-ρυφόρους καί διαθέτουμε ἑταιρεῖες σάν την Theon,μέ ἐξαιρετικά προϊόντα (αἰσθητῆρες νυχτερινῆς ὅρασης). Τί μᾶς λείπει; Ἡ πολιτική βούληση. Λοιπόν;
αντιφωνητής


Σχόλιο Γιάννη Βασ. Πέππα: Η πρόσφατη ανακοίνωση του υπουργού Ν. Παππά,για διαστημική υπηρε-σία,φαίνεται να σχετίζεται με τα παραπάνω.

Δείτε ακόμα:

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Φετινή Ελληνική ταινία για το 1821 δεν βρίσκει αίθουσες προβολής...

"Έξοδος 1826" τα παιδιά της Σαμαρίνας ζωντανεύουν στην μεγάλη οθόνη (κριτική για την ταινία)

του Ι. Φ. αποκλειστικά στο istorikathemata.com

Όπως γνωρίζουμε όλοι, από την μεταπολίτευση του 1974 και ένθεν, έχει επιβληθεί μια κινηματογραφική καλλιτεχνική "ομερτά" σε σχέση με θέματα της νεότερης και σύγχρονης ημών Ιστορίας που αφορούν το 1821, τους Βαλκανικούς πολέμους και το 1940.

Μόλις ενημερώθηκα από το ιστολόγιο μας για την νέα ταινία του κ. Τσικάρα για το 1821 αμέσως αποφάσισα να την δω χωρίς δισταγμό. Η επιλογή του θέματος, η συγκυρία, η επιμελημένη ιστοσελίδα των δημιουργών που αφορά την ταινία, με παρακίνησαν προς αυτό. Το βασικό εμπόδιο ήταν να βρω κινηματογραφική αίθουσα που να παίζει το έργο. Ψάχνοντας το "Αθηνόραμα" ανακάλυψα ότι δεν υπήρχε μεγάλος κινηματογράφος που να παίζει την ταινία, παρά μόνο ο "Αμαρυλλίς" κοντά στην Πλατεία Βικτωρίας τον οποίο δεν είχα ποτέ επισκεφθεί. Τηλεφώνησα στις κεντρικές διευθύνσεις των μεγάλων κινηματογράφων, όπου δήλωσαν άγνοια για την ύπαρξη της ταινίας. Μετά ενημερώθηκα ότι ο δημιουργός της ταινίας είχε στείλει πολλά μηνύματα στους μεγάλους κινηματογράφους και δεν έτυχε καν απορριπτικής απάντησης. Γενικά φαίνεται να αντιμετωπίζει πρόβλημα σε όλη την Ελλάδα να βρει αίθουσα να προβάλλει την ταινία, καθώς δεν υπάρχει ενδιαφέρον!


Το κυρίως θέμα της ταινίας αφορά ουσιαστικά την 10ήμερη οδοιπορία μέσα από τα βουνά από την Σαμαρίνα στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι μερικών δεκάδων οπλοφόρων υπό την ηγεσία του οπλαρχηγού Μίχου Φλώρου. Η ταινία εξετάζει την ψυχολογική κατάσταση των μαχητών πριν την μάχη, τις αμφιβολίες τους μπροστά στο αδύνατο του εγχειρήματος, τον φόβο για τον θάνατο, αλλά και την θέληση τους να πράξουν το καθήκον τους απέναντι στην πατρίδα και τους αρχηγούς τους. Σε γενικές γραμμές η ταινία ήταν αξιοπρεπής, ιστορικά ακριβής από τα λίγα που ξέρω, ενώ χειρίστηκε το θέμα της με ευαισθησία χωρίς περιττές πατριωτικές εξάρσεις και το φολκλόρ των ταινιών του 1970. Αναμφίβολα η ταινία παρουσίασε και μεγάλες αδυναμίες. σε κάποια σημεία η πλοκή ήταν αρκετά αργή έως κουραστική, υπήρχαν κάποια μικρά λάθη όπως ότι το τουρκικό ιππικό απεικονίζεται στην ταινία να χρησιμοποιεί μεταγενέστερη σημαία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την εξιστορούμενη εποχή. Επίσης ο Ιμπραΐμ παρουσιάζεται ως ένα σιωπηλό γερασμένο υπέρβαρο ρετάλι που κάπνιζε νωχελικά τον λουλά του, καθισμένος σαν βαλσαμωμένο πουλί σε ένα μοναχικό δωμάτιο, χωρίς ακολουθία και συμβούλους. Ακριβέστερο είναι ότι ήταν κάτω από σαράντα, ενεργητικός, παθιασμένος, περιτριγυρισμένος από στρατιωτικούς συμβούλους της Δύσης. Η επιλογή της κοπέλας ως χανουμάκι ήταν ατυχής καθώς ήταν μεγαλύτερης ηλικίας από ότι συνηθιζόταν τότε, ενώ ο θεατής περίμενε βασανιστικά να περάσουν πολλά καρέ ώσπου το χανουμάκι επιτέλους να κουνηθεί, να βγει από το δωμάτιο με ένα παιχνιδιάρικο βλέμμα (προς τι αυτό;) προς τον αυστριακό διπλωμάτη. Γενικά η ταινία "φώναζε" από μακρυά για την έλλειψη μπάτζετ. Μπορεί τα κοστούμια και τα όπλα να ήταν ρεαλιστικά, τα άλογα απλώς υπέροχα, αλλά η ταινία χώλαινε στην αναπαράσταση της κεντρικής μάχης έξω από το Μεσολόγγι, στην εκπυρσοκρότηση των όπλων, στο πως τραυματίζονταν και έπεφταν οι νεκροί από τα πυρά και σε πολλά άλλα όμοιου περιεχομένου. Πολλά τα εξωτερικά πλάνα με τους οπλοφόρους να βαδίζουν στην υπέροχη Ελληνική εξοχή, αλλά η μονομέρεια των πλάνων τελικώς κούραζε από κάποιο σημείο και μετά τον θεατή.

Από την άλλη όμως η ταινία είχε τις στιγμές της που αποζημίωναν και με το παραπάνω τον καλοπροαίρετο θεατή. Το βασικό ατού της ταινίας κατά την γνώμη του γράφοντος είναι το soundtrack. Απλά μεγαλειώδες, πολύ ταιριαστό, επικό στα σημεία που πρέπει, δίνει πνοή στην ταινία και φτιασιδώνει ακόμη και κάποιες αδυναμίες της. Φοβερό στιγμιότυπο, η κινηματογράφηση με drone της στιγμής που οι οπλοφόροι ανεβαίνουν μια πλαγιά, η άφιξη των πολεμιστών στην τοποθεσία της μάχης όπου στο βάθος προβάλλεται το Μεσολόγγι, η παρουσία δυο μαυροφορεμένων γυναικών (οι μοίρες;) στο φόντο της μάχης όταν το νήμα της ζωής κοβόταν για τους μαχητές, η επιστροφή όσων επέζησαν σε κακά χάλια στο χωριό τους υπό την υπόκρουση του θρυλικού δημοτικού "παιδιά της Σαμαρίνας", ο εκκλησιασμός των αγωνιστών πριν ξεκινήσουν από το χωριό τους κτλ. Η στιγμή που ξεχώρισα και έμεινε καρφωμένη στην μνήμη μου ήταν όταν ο υπαρχηγός του Φλώρου ξεψυχούσε, θυμόταν την πλέον ευτυχισμένη στιγμή της ζωής του όταν λευκοντυμένος παντρευόταν την γυναίκα του σε ένα φόντο όλο χαρά και φως. Συγκλονιστική στιγμή θυσίας ενός ανθρώπου για την πατρίδα του...  

Συμπερασματικά, αν αναλογιστεί κανείς τους διαθέσιμους πόρους που είχαν οι δημιουργοί, το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει με πραγματικό άθλο. Οι δημιουργοί σεβάστηκαν το θέμα τους και δημιούργησαν μια ταινία που αξίζει να δει κανείς, επίτευγμα όχι αμελητέο. Οι τρεις βασικοί πρωταγωνιστές εξαιρετικοί, με τον υπαρχηγό του Φλώρου να κλέβει την παράσταση από τον αρχηγό του. H Μαρία Ανδρίτσου, γνωστή στο ευρύτερο κοινό  από χιουμοριστικές τηλεοπτικές σειρές όπως το 50/50, υποδύεται την σύζυγο του Φλώρου με μια αξιοπρέπεια και μεγαλοσύνη, όπως ακριβώς ταιριάζει σε μια ορεσίβια αρχόντισσα της εποχής. Μας εξέπληξε θετικά. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί στον ρόλο των οπλοφόρων ήταν επαρκείς στις περιορισμένες ανάγκες των ρόλων τους.

Σας προτρέπω να δείτε την ταινία, όχι για λόγους υποστήριξης μιας ευγενούς προσπάθειας αλλά γιατί αξίζει. Τελειώνουμε με την ευχή το κρατικό κέντρο κινηματογράφου να βοηθήσει στο μέλλον τέτοιες προσπάθειες που σκοπό έχουν να αναδείξουν την Ελληνική Ιστορία, να την υπενθυμίσουν στην νέα γενιά και να την διαφημίσουν στο εξωτερικό.  

Από τον πατριωτικό ιστότοπο Θέματα Ελληνικής Ιστορίας
http://www.istorikathemata.com/2017/02/1826.html#more

Δείτε ακόμα,σχετικά:

Ταινία για τον Μάρκο Μπότσαρη στο Hollywood!


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Ελπίδα Μαντά: μια νέα ζωγράφος από το Καπανδρίτι

Την Ελπίδα Μαντά δεν έτυχε να την γνωρίζω.Βρεθήκαμε ως "φίλοι" στο fb.Εκεί,συμπτωματικά,είδα ανάρ-τησή της στις 21 Απριλίου 2016,όπου,ενθουσιασμένη,παρουσίαζε φωτογραφία του πρώτου ζωγραφικού έρ-γου της.Ειδικές γνώσεις στα εικαστικά δεν διαθέτω,ώστε να αξιολογήσω τις δημιουργίες της.Ως απλό "μάτι" όμως,μου αρέσουν αυτά που τα πινέλα της Ελπίδας αποτυπώνουν.



Η ίδια,στον λογαριασμό της στο fb (δείτε τον εδώ) δεν παραθέτει βιογραφικές της πληροφορίες.Μπορείτε,εκεί,να απολαύσετε και άλλα έργα της.Ως κοντοχωριανός της (Βαρναβιώτης) θεώρησα καλό να κάνω τούτη τη μικρή τιμητική αναφορά στην αναδυόμενη καλλιτέχνιδα!

Γιάννης Βασ. Πέππας















Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Τέσσερις μύθοι για την αλλαγή Παρόχου ρεύματος

Τέσσερις μύθοι για την αλλαγή Παρόχου ρεύματος

Η αγορά ρεύματος έχει ξυπνήσει,διαφημίσεις παίζουν όλο και συχνότερα στην τηλεόραση και στο ραδιό-φωνο,πολλά όμως ακούγονται γύρω από την διαδικασία αλλαγής Παρόχου.Τι ισχύει όμως στην πραγμα-τικότητα; Παρακάτω δίνουμε τις απαντήσεις σε κάποιες απορίες που ακούγονται συχνά,σχετικά με την διαδικασία αλλαγής Παρόχου.

1 – Θα μείνω χωρίς ρεύμα
Όχι.Θα εξακολουθήσετε να είστε συνδεδεμένος μέσα από το ίδιο δίκτυο,έτσι δεν θα υπάρξει καμία διακοπή στην παροχή ηλεκτρικής ενέργειας.
2 – Δεν Θα έχω την ίδια τεχνική υποστήριξη,δεν θα έχω σωστή καταμέτρηση
Η τεχνική υποστήριξη (π.χ. βλάβες) και η καταμέτρηση όλων των μετρητών ηλεκτρικής ενέργειας ανε-ξαρτήτως Παρόχου γίνονται από τον ΔΕΔΔΗΕ (διαχειριστής του δικτύου) που είναι διαφορετικός φορέας από την ΔΕΗ.
3 – Θα αλλάξει ο τρόπος που προμηθεύομαι ρεύμα
Το μονό που αλλάζει κατά την διαδικασία αλλαγής Παρόχου είναι η τιμολόγηση,δηλαδή ο λογαριασμός μας.Το ρεύμα καθώς και το δίκτυο είναι ακριβώς το ίδιο ανεξαρτήτως Παρόχου.
4 – Δεν θα πληρώνω Δημοτικά τέλη ή ρυθμιζόμενες χρεώσεις
Τα Δημοτικά τέλη και οι ρυθμιζόμενες χρεώσεις χρεώνονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο από όλους τους Παρόχους.

Δείτε ακόμα: